บทที่ 203 ก่อนพายุโหมกระหน่ำ

วันที่ 18 สิงหาคม ช่วงบ่าย

แสงแดดแผดเผา ถนนลาดยางมะตอยถูกแดดเผาจนอ่อนตัว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นแห้งแล้ง

จางหมิงหย่วนเดินออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตที่ดัดแปลงมาจากโรงภาพยนตร์เก่า ถูกคลื่นความร้อนด้านนอกปะทะจนต้องหรี่ตาลง

ชั้นวางของด้านในถูกจัดวางไปกว่าเจ็ดแปดส่วนแล้ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เครื่องดื่ม และของใช้ในชีวิตประจำวันเรียงรายอย่างเป็นระเบียบราวกับทหารที่รอรับการตรวจพล อาสามจางเจี้ยนจวินกำลังนำคนงานชั่วคราวหลายคน ถอดเสื้อท่อนบนฉีดน้ำล้างพื้นอยู่ลานหลังร้าน เพื่อเตรียมความพร้อมขั้นสุดท้ายสำหรับการนำของสดเข้ามาในวันพรุ่งนี้

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผน ขาดก็แต่เพียงสิ่งสำคัญที่สุด นั่นก็คือ คน