บทที่ 204 มาคุยกันหน่อย

"โครม——!"

ประตูเลื่อนไฟฟ้าของสำนักงานทรัพยากรบุคคลประจำอำเภอ ถูกมือหยาบกร้านหลายสิบคู่ผลักและเบียดอย่างแรง จนเกิดเสียงโลหะบิดเบี้ยวเพราะรับน้ำหนักไม่ไหว

ถึงแม้ประตูใหญ่จะปิดไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่กระแสน้ำสีน้ำเงินก็ยังคงปิดกั้นทางเข้าออกไว้อย่างแน่นหนา ราวกับมวลน้ำที่ทะลักล้นเขื่อนหมายจะซัดทำลายประตูกั้นน้ำบานสุดท้ายนี้ให้พังพินาศ

"หลีกไป! ให้พวกเราเข้าไป! พวกเราจะพบท่านผู้อำนวยการ!"

คนที่พุ่งเข้ามาหน้าสุด คือ 'สตรีเหล็ก' สองสามคนจากโรงงานทอผ้าแผนกสาม ปกติพวกเธอเป็นคนที่สู้งานที่สุดเมื่ออยู่หน้าเครื่องจักร และในเวลานี้ก็เป็นคนที่ตะโกนเสียงดังที่สุดเช่นกัน