บทที่ 205 แกช่วยชีวิตอาไว้แท้ๆ!

"กินข้าว?!"

หลิวเสวียผิงได้ยินเสียงเนิบนาบไม่รีบร้อนของจางหมิงหย่วนที่ดังมาจากปลายสาย ก็อารมณ์เสียขึ้นมาทันที เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อกาฬบนหน้าผาก มองดูสภาพเละเทะบนพื้น แล้วตะคอกกลับไปอย่างหัวเสีย

"ตอนนี้อาหัวหมุนไปหมดแล้ว จะเอาอารมณ์ที่ไหนไปกินข้าว! แกรอเยาะเย้ยอาอยู่ใช่ไหมเนี่ย?"

เขากำลังจะกดวางสาย นิ้วแตะอยู่ที่ปุ่มสีแดงแล้ว แต่จู่ๆ ก็ชะงักไป

ในหัวหลิวเสวียผิงนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่บ้านตระกูลจางในวันนั้นขึ้นมาแวบหนึ่ง