บทที่ 217 ร่อนทราย

ใต้ร่มเงาไม้ในลานของสำนักงานทรัพยากรบุคคล หน้าโต๊ะยาวที่ตั้งขึ้นชั่วคราวมีคนต่อแถวยาวเหยียด

ถึงแม้จะเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่แสงแดดยามเที่ยงวันก็ยังคงแผดเผา คนงานหญิงหลายร้อยคนในมือกำทะเบียนบ้านและบัตรประชาชน มือหนึ่งปาดเหงื่อ อีกมือก็ชะเง้อคอมองไปที่หลังโต๊ะ แววตาที่ทั้งคาดหวังและกระวนกระวายใจ ช่างเหมือนกับภาพตอนรอรับคูปองอาหารในสมัยก่อนไม่มีผิด

ที่หัวโต๊ะ เฉินอวี่นั่งประจำการด่านแรก

เขาถอดเสื้อสูทออกแล้ว เนกไทก็ถูกดึงให้หลวม พับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนล่ำสัน แต่เขานั่งหลังตรงแหน่ว ตรงหน้ามีแบบฟอร์มลงทะเบียนวางซ้อนกันเป็นตั้ง สายตาเฉียบคมดุจเหยี่ยว กวาดมองไปที่ใบหน้าแต่ละคน

นี่แหละที่เรียกว่า 'ร่อนทราย'