บทที่ 218 อนาคตกว้างไกล

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา กระทบลงบนพื้นหินขัดที่ทำใหม่เอี่ยม

ผ่านการฝึกอบรมและการจัดเตรียมงานแบบง่ายๆ มาสามวัน

คนงานหญิงทั้งสามสิบคนเปลี่ยนมาใส่เครื่องแบบเดียวกันหมดแล้ว เป็นเสื้อกั๊กสีแดงสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน ถึงแม้เนื้อผ้าจะไม่ได้หรูหราอะไร แต่พอใส่เครื่องแบบเหมือนกันมายืนรวมกันแบบนี้ ความกระฉับกระเฉงก็ดูต่างออกไปทันที ต่อให้เป็นคุณป้าที่ปกติแต่งตัวซอมซ่อที่สุด ตอนนี้ก็ยังยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว

ติงซูหลานยืนอยู่หน้าสุดของแถว มองดูเพื่อนบ้านที่เมื่อก่อนเคยเอาเสื้อผ้ามาให้เธอเย็บหรือสอยขอบกางเกงให้ บัดนี้กลายมาเป็นพนักงานของตัวเอง เธอก็ยังทำตัวไม่ค่อยถูก ได้แต่เอาสองมือขยำชายเสื้อไปมา

อาสามจางเจี้ยนจวินยืนกอดอกอยู่ด้านข้าง ราวกับทวารบาลที่คอยคุมเชิงอยู่