บทที่ 242 หน้ามึน

จางหมิงหย่วนทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงเรียกใสๆ จากด้านหลังเลยแม้แต่น้อย

เขาเปิดประตูรถ สอดตัวเข้าไปนั่งในตำแหน่งคนขับ แล้วปิดประตูเสียงดังปังอย่างไม่ลังเล ตัดขาดคลื่นความร้อนจากภายนอกและสรรพนามเรียกขานว่า คนประหลาด นั้นออกไป

หลินหว่านหรงที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ถึงกับอึ้ง

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ริมฝีปากเผลอยื่นยาวจนแทบจะแขวนขวดน้ำมันได้อยู่แล้ว ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเล่นในหมู่บ้าน หรือเด็กผู้ชายในโรงเรียน มีใครบ้างที่เจอเธอแล้วไม่คอยเอาอกเอาใจราวกับดาวล้อมเดือน? เธอเคยโดนเมินแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"ทำมาเป็นเก๊กขรึม!"