บทที่ 243 กลิ่นอายชีวิตทางโลก

รถซานตาน่า 2000 สีดำเลี้ยวโค้ง แล้วจอดดังเอี๊ยดตรงปากซอยแคบๆ ที่เชื่อมระหว่างถนนเป่ยซินและถนนเจี้ยนเซ่อ

นี่คือสิ่งที่เรียกกันว่า 'ถนนสายอาหาร' ของอำเภอ

ความจริงแล้วก็คือซอยแคบๆ ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยเพิงพักที่สร้างอย่างผิดกฎหมาย พื้นถนนมีคราบน้ำมันเหนียวเหนอะหนะสีดำปื้นเคลือบอยู่ เหยียบลงไปก็จะรู้สึกหนึบหนับ เตาถ่านรังผึ้งถูกตั้งไว้ริมถนน พัดลมเป่าไฟดัง 'ฟู่ๆ' เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นมาสูงครึ่งเมตร

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมไหม้ของการผัดอาหาร กลิ่นกำมะถันจากควันถ่าน และกลิ่นเปรี้ยวของจิ๊กโฉ่วที่ถูกความร้อน

แมลงวันบินตอมเนื้อหมูดิบที่แขวนอยู่หน้าร้านขายเนื้อ ลูกค้าที่ถอดเสื้อท่อนบนนั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็กที่มันเยิ้ม ซูดเส้นบะหมี่เสียงดังซู้ดซ้าด เหงื่อไหลไคลย้อยไปตามร่องหลัง