บทที่ 244 ที่ที่ใจสงบคือที่พักพิง

จางหมิงหย่วนดึงกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งมาเช็ดปากอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้ตอบกลับในทันที แต่หันไปมองตรอกเล็กๆ นอกประตูที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการใช้ชีวิต แต่ก็ดูสกปรกและวุ่นวาย

"เพราะว่ากลัวไงล่ะ"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่ท่ามกลางร้านบะหมี่ที่จอแจ กลับมีพลังทะลุทะลวงอย่างประหลาด

"กลัวลำบาก กลัวเหนื่อย กลัวเหงา และที่กลัวที่สุดก็คือ เมื่อก้าวออกจากแสงสีในตัวอำเภอ ก้าวออกจากศูนย์กลางอำนาจแล้ว ก็จะถูกลืมทิ้งไว้ในมุมนั้น ต้องคลุกคลีกับดินโคลนไปชั่วชีวิต ไม่มีวันได้ปีนป่ายขึ้นมาอีก"

จางหมิงหย่วนหันกลับมา สายตาทอดลงบนใบหน้าที่ดูสับสนของหลินหว่านหรง