บทที่ 264 ล้วงเกาลัดจากกองไฟ

หม่าเว่ยตงหมุนถ้วยชาเปล่าในมือเล่น คิ้วขมวดมุ่น

"คำว่า 'ล้นออกมา' พูดน่ะมันง่าย แต่ทำน่ะมันยาก โจวต้าหยาสร้างฐานอำนาจในตำบลหนานอันมาสิบกว่าปี จัดการเส้นสายทั้งบนและล่างไว้หมดแล้ว สิ่งที่เรียกว่า 'ชาวบ้านไม่ฟ้อง ขุนนางก็ไม่สืบ' นี่น่ะ มันเป็นเหมือนเกราะเหล็กหนาเตอะ เธอจะทำยังไงให้มันล้นออกมาล่ะ? พึ่งการไปร้องเรียนที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยงั้นเหรอ? หรือพึ่งชาวไร่ผักซื่อๆ ไม่กี่คนให้ไปร้องเรียนขอความเป็นธรรม?"

เขาส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่หวังพึ่งพาวิธีการทั่วไป

"จดหมายร้องเรียนพวกนั้น ยังไม่ทันพ้นประตูที่ทำการรัฐบาลระดับตำบล ก็ถูกดักไว้หมดแล้ว ไม่มีทางเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมาได้หรอก"

"วิธีธรรมดาไม่ได้ผลแน่นอนครับ"