บทที่ 265 ยืมดาบฆ่าคน

น้ำในกาน้ำชาไม่เดือดพล่านอีกต่อไปแล้ว จางหมิงหย่วนยกกาขึ้น รินน้ำชาที่ค่อนข้างอุ่นลงในถ้วยของหม่าเว่ยตง

ใบชาสีเขียวมรกตหมุนวนอยู่ในถ้วย ราวกับการคิดคำนวณที่วนเวียนอยู่ในใจของคนทั้งสองในขณะนี้

"ล่วงเกินงั้นเหรอครับ?"

จางหมิงหย่วนวางกาน้ำชาลง มุมปากยกโค้งขึ้นอย่างมีความหมายลึกซึ้ง และส่ายหน้าเบาๆ

"ท่านนายอำเภอครับ ในแวดวงราชการ ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร มีเพียงผลประโยชน์ที่ถาวรเท่านั้นครับ"