บทที่ 268 สายลมตะวันออกลูกสุดท้าย

ใต้ต้นฮวายแก่ตรงปากซอย มีก้นบุหรี่ทิ้งเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

ยี่สิบนาที

ยี่สิบนาทีเต็มๆ ในซอยนอกจากเสียงกระซิบกระซาบที่พยายามกดให้ต่ำเป็นระยะแล้ว ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นใดอีก เพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมา เห็นเพียง "หลี่เหล่าเฮย" ที่ปกติเจอหน้านายอำเภอยังไม่แน่ว่าจะปั้นหน้ายิ้มให้ กำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้น ในมือถือขีดๆ เขียนๆ วาดๆ บนพื้นดินกับเจ้าหน้าที่หนุ่มที่เพิ่งมาใหม่ ใบหน้าที่ดำทะมึนเป็นนิจศีลนั้น เปลี่ยนจากเคร่งเครียด เป็นตกตะลึง และสุดท้ายก็กลายเป็น... หน้าแดงก่ำอย่างที่ไม่มีใครเข้าใจ

"ไป"

หลี่เว่ยหมินผุดลุกขึ้น โยนกิ่งไม้ในมือทิ้ง ปัดฝุ่นที่ขากางเกง