บทที่ 322 ยุแยงตะแคงรั่ว

บ่ายสองโมงครึ่ง หมู่บ้านหมิงจูฮวาย่วน

นี่คือโครงการใหม่ที่เพิ่งพัฒนามาได้ไม่ถึงสองปีของอำเภอ เป็นอาคารหกชั้น ไม่มีลิฟต์

จ้าวคังหอบแฮ่กๆ แบกอู๋เจี้ยนเซ่อที่หนักร้อยแปดสิบกว่าจิน ค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นจนถึงชั้นสี่ ชุดสูทสีครีมตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาถูกเหงื่อและกลิ่นเหล้าของอู๋เจี้ยนเซ่อทำจนยับยู่ยี่ แต่เขาไม่มีเวลามามัวเสียดาย แม้แต่จะหอบหายใจแรงๆ ก็ยังไม่กล้า กลัวจะไปกระเทือน "บรรพบุรุษ" ที่อยู่บนหลังเข้า

กุญแจไขประตูดังแกรกๆ สองครั้ง ประตูเหล็กนิรภัยบานหนักอึ้งถูกผลักออก ความร้อนอบอ้าวที่ถูกขังไว้ครึ่งเดือนก็พุ่งทะลักออกมา กลิ่นฉุนจนแสบตา

กลิ่นแล็กเกอร์คุณภาพต่ำผสมกับกลิ่นไม้อัดฟุ้งกระจายในความร้อนอบอ้าวยามบ่าย ดมนานๆ เข้าก็พานจะปวดหัวเอาได้