บทที่ 329 ฝันเฟื่อง

ภายในห้องทำงานเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก มีเพียงเครื่องพิมพ์แบบหัวเข็มที่ยังคงส่งเสียงดัง "ครืดๆ" พ่นกระดาษออกมา

คำพูดเหน็บแนมของจ้าวคังดังก้องไปทั่วห้อง เขากำผ้าขี้ริ้วในมือแน่น เชิดคางขึ้นสูง ทำท่าทางเหมือนสุนัขดุร้ายที่พร้อมพุ่งรบแทนเจ้านาย

จางหมิงหย่วนมีสีหน้าเรียบเฉย มองไม่ออกว่าโกรธหรือดีใจ

เขาค่อยๆ หันหน้าไป สายตามองข้ามจ้าวคังที่กำลังเต้นเร่าๆ ไปหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าอ้วนกลมที่ยิ้มเหมือนไม่ยิ้มของอู๋เจี้ยนเซ่อ

"หัวหน้าอู๋"