บทที่ 330 ลูกจิ้งจอกกับแผนเชิญลงหม้อ

ในลานของสำนักงานทรัพยากรมนุษย์ ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอาใบอู๋ถงสีเหลืองแห้งบนพื้นให้ปลิวว่อนจนเกิดเสียงดังสวบสาบ

หลิวเสวียผิงมองดูท่าทางสบายๆ ไร้กังวลของจางหมิงหย่วนแล้ว คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม ริมฝีปากขยับไปมาเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนลงไป นิ้วที่คีบบุหรี่ค้างอยู่กลางอากาศครู่ใหญ่ ก่อนจะจบลงด้วยการถอนหายใจยาวๆ

จางหมิงหย่วนกวาดสายตามองสีหน้าของหลิวเสวียผิงแวบเดียว ก็รู้ซึ้งถึงความในใจของอีกฝ่ายทะลุปรุโปร่ง

หลิวเสวียผิงนั่งเก้าอี้เย็นชาในตำแหน่งรองผู้อำนวยการมาเจ็ดแปดปีแล้ว ข้างบนมีฉินลี่หงกดหัวไว้ ข้างล่างก็มีพวกหัวหน้าแผนกที่หิวโหยคอยจ้องจะตะครุบตำแหน่ง เดิมทีเขาปล่อยวางเรื่องพวกนี้ไปนานแล้ว เตรียมตัวถือกระติกน้ำร้อนรอวันเกษียณอายุอย่างสงบ

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า "แผนการจัดสรรและจัดหางานให้คนงานที่ถูกเลิกจ้าง" ที่จางหมิงหย่วนคิดค้นขึ้นมา จะถูกหม่าเว่ยตงผลักดันให้กลายเป็นโครงการเพื่อปากท้องประชาชนอันดับหนึ่งของอำเภอซะอย่างนั้น