บทที่ 345 เหลวไหลสิ้นดี

เสียเวลาอยู่ในเมืองต้าชวนราวกับแมลงวันหัวขาดไปอีกสองวันเต็มๆ

ในช่วงสองวันนี้ รอยฟกช้ำดำเขียวบนใบหน้าของอู๋เจี้ยนเซ่อไม่เพียงแต่จะไม่จางลง ซ้ำยังบวมเป่งจนขึ้นเงา เพราะพักผ่อนไม่เพียงพอแถมยังร้อนใจจนไฟสุมทรวง

ถ้าไม่รู้ว่าสภาพหัวหมูเป็นยังไง ก็แค่ดูอู๋เจี้ยนเซ่อก็จะเข้าใจถึงภาพลักษณ์ที่เป็นรูปธรรมทันที

มองดูระยะเวลาครึ่งเดือนที่รับปากกับซุนเจี้ยนกั๋วไว้กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที เขาจึงทำได้เพียงเกาะฟางเส้นสุดท้ายนี้ไว้ให้แน่น

เที่ยงตรง ณ ภัตตาคารจวี้เซียงหยวน แถบชานเมือง