บทที่ 344 วัดร้างกับโรงงานใหม่

รถซานตาน่าสีดำขับวนไปมาอย่างไร้จุดหมายบนท้องถนนในเมืองต้าชวนยามพลบค่ำ

ภายในห้องโดยสารเงียบสงัดราวกับป่าช้า ได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของอู๋เจี้ยนเซ่อ จ้าวคังจับพวงมาลัยแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะกล้าถามว่าไปไหนต่อ กลัวว่าเสืออ้วนที่ถูกถอนเขี้ยวเล็บตัวนี้จะมาระบายอารมณ์ใส่ตัวเอง

ในที่สุด รถก็มาจอดที่ปากซอยสกปรกและรกทึบในหมู่บ้านกลางเมือง

ทั้งสองคนกุมหน้ามุดเข้าไปในคลินิกเถื่อนเล็กๆ ที่ป้ายชื่อร้านตัวอักษรหายไปหนึ่งตัวราวกับหนูท่อ

หมอเถื่อนในชุดกาวน์สีขาวกำลังยกชามเคลือบกินบะหมี่ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญในชุดสูทขาดรุ่งริ่ง หน้าตาอาบเลือดและบวมเป่งเป็นหัวหมูสองคน ก็ตกใจจนมือสั่น เส้นบะหมี่ที่คีบอยู่ร่วงแหมะกลับลงไปในชาม