บทที่ 343 วานรสวมหมวก

"เถ้าแก่... เถ้าแก่เนี้ยฉิน ท่านพูดแบบนี้ มันจะบั่นทอนอายุขัยผมเกินไปแล้วครับ"

ถึงแม้อู๋เจี้ยนเซ่อจะถูกคำว่า โทรหานายอำเภอซุน ข่มขวัญจนตับดีแทบแตก แต่ครึ่งค่อนชีวิตที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงราชการ สิ่งอื่นเขาอาจจะเรียนรู้ได้ไม่ดีนัก แต่วิชาหน้าด้านกลืนน้ำลายตัวเองนั้น เขาฝึกฝนมาจนถึงขั้นปรมาจารย์แล้ว

เขาฝืนข่มความหวาดกลัวและความเคียดแค้นในใจ บังคับใบหน้าอ้วนฉุที่มีรอยฟกช้ำดำเขียวให้ปั้นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดเสียยิ่งกว่าตอนร้องไห้ออกมา พยักหน้าค้อมเอวอย่างต่อเนื่อง

"เป็นผมเองที่มีตาหามีแววไม่ ดื่มเหล้าห่วยๆ เข้าไปสองสามแก้ว ก็เลยลืมตัวว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน จนมาทำเรื่องน่าขันในสถานที่อันเงียบสงบของท่าน เรื่องนี้จะผิดจะพลาดยังไงก็เป็นความผิดของผมทั้งหมด ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง โปรดอย่าถือสาหาความกับผมเลย ถือซะว่าผมเป็นแค่ผายลมสักปูด แล้วปล่อยผมไปเถอะนะครับ"

ฉินเซี่ยงซินมองดูชายร่างอ้วนตรงหน้าที่วินาทีก่อนยังทำตัวหยิ่งยโส แต่วินาทีต่อมากลับกระดิกหางร้องขอความเมตตา แววตาของเธอฉายแววเหยียดหยามออกมาวูบหนึ่ง แต่บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นเดิม