บทที่ 342 พยัคฆ์ร้ายกับตัวหมัด

"ผู้จัดการหวัง ปกติฉันสอนพวกนายว่ายังไง"

ฉินเซี่ยงซินยืนอยู่ท่ามกลางความเละเทะ คิ้วสวยไม่ได้ขมวดเลยสักนิด เธอหันหน้าไป น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล แต่กลับทำให้ผู้จัดการหวังที่ปกติมักจะตีหน้าขรึม ต้องก้มหน้าลงต่ำด้วยความเคารพ

"ลูกค้าดื่มหนักไปหน่อย ก็แค่รินชาสร่างเมาให้ดื่ม แล้วจัดห้องให้พักผ่อนก็พอ ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย อาชิ่งเซ่าของเราเปิดประตูรับแขก พึ่งพาบริการที่ดี ไม่ใช่ใช้กำลังตัดสิน ถ้าคนอื่นมาเห็นเข้า จะหาว่าที่นี่เป็นซ่องโจรเถื่อนไร้กฎเกณฑ์เอาได้นะ"

ผู้จัดการหวังทิ้งแขนทั้งสองข้างไว้ข้างลำตัว ตอบกลับอย่างนอบน้อม "ครับ เถ้าแก่เนี้ย ผมขอรับผิดครับ ลูกน้องผมลงมือหนักไป ไม่รู้จักยั้งมือ เดี๋ยวผมจะลงโทษพวกเขาสถานหนักตามกฎของร้านครับ"

หลังจากอบรมลูกน้องเสร็จ ฉินเซี่ยงซินก็หันกลับมา นัยน์ตาหงส์ตวัดมองไปยังอู๋เจี้ยนเซ่อที่กองอยู่บนพื้น