บทที่ 347 สวรรค์กับนรก

เวลาผ่านไปแต่ละวัน ความเย็นในลมฤดูใบไม้ร่วงก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้น

นอกประตูรั้วเหล็กของโรงงานผลิตชิ้นส่วนเครื่องจักรกลการเกษตรเก่าแก่แห่งหนึ่ง ในนิคมอุตสาหกรรมชานเมืองฝั่งใต้ของเมืองต้าชวน

"ไสหัวไปเลย เรื่องบ้าบออะไรเนี่ย โรงงานเราเองยังต้องปลดคนออกทุกวัน แล้วแกจะยัดเยียดพวกตาแก่ร้อยกว่าคนมาให้ฉันเนี่ยนะ แกเห็นฉันเปิดโรงทานหรือไง"

สิ้นเสียงด่าทออย่างไม่ไว้หน้าของหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัย อู๋เจี้ยนเซ่อและจ้าวคังก็ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยหลายคนทั้งผลักทั้งดันไล่ออกมาจากประตูใหญ่

"ถุย" พนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งถ่มน้ำลายลงพื้นผ่านประตูเหล็ก มองดูทั้งสองคนราวกับมองคนโง่