บทที่ 348 ดาบลับของหม่าเว่ยตง

ในห้องพักเกสต์เฮาส์ที่มืดทึบและคับแคบ อู๋เจี้ยนเซ่อจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือเขม็ง โทรศัพท์จากซุนเจี้ยนกั๋วดังขึ้นราวกับเสียงเรียกวิญญาณ ไม่รู้กี่ครั้งแล้วในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

"ฮัลโหล... ท่านนายอำเภอครับ" อู๋เจี้ยนเซ่อรับสาย น้ำเสียงแหบพร่าราวกับสายลมพัดผ่าน รอยฟกช้ำดำเขียวบนใบหน้าแม้จะจางลงบ้างแล้ว แต่สภาพของเขากลับดูทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด

"เหล่าอู๋! ตกลงนายกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?!"

เสียงตะคอกของซุนเจี้ยนกั๋วแทบจะทิ่มแทงเยื่อแก้วหูของอู๋เจี้ยนเซ่อ สัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะลุผ่านหูฟังออกมา

"นี่มันกี่วันแล้ว? เป็นอาทิตย์แล้วนะ! นายยังจะมาบอกฉันว่ากำลังรอเข้าพบอีกเหรอ? เฉินอวี้ฮวนเป็นเลขาธิการสหประชาชาติหรือไง การเข้าพบสักครั้งมันถึงได้ยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้?!"