บทที่ 349 สิ่งปกปิดความอับอายชิ้นสุดท้าย

ในห้องพักแคบๆ ของเกสต์เฮาส์หงซิง กลิ่นทาร์จากบุหรี่ราคาถูกผสมกับกลิ่นอับชื้นตรงมุมห้อง เหม็นฉุนจนแทบจะหายใจไม่ออก

อู๋เจี้ยนเซ่อนอนแผ่หลาเป็นโคลนเหลวเป๋วอยู่บนเตียงเดี่ยวที่สปริงส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำจากการอดนอน ถุงใต้ตาห้อยย้อย แววตาว่างเปล่าและไร้ความรู้สึก ดูไม่ต่างอะไรกับคนตาย

"หัวหน้าครับ..."

จ้าวคังนั่งอยู่ตรงขอบเตียงอีกเตียงหนึ่ง มองดูสภาพของอู๋เจี้ยนเซ่อ ดวงตากลอกไปมาสองรอบ ก่อนจะกดเสียงต่ำเอ่ยปากขึ้น

"ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเรา... ดึงจางหมิงหย่วนเข้ามาเกี่ยวด้วยดีไหมครับ"