บทที่ 350 ขอร้องคนอื่นก็ต้องมีท่าทีของการขอร้อง

ในห้องพักซอมซ่อของเกสต์เฮาส์หงซิง อู๋เจี้ยนเซ่อจ้องมองโทรศัพท์โนเกียที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง หน้าจอสว่างสลับมืด เขานั่งอยู่ริมเตียงมาครึ่งชั่วโมงเต็มแล้ว เบอร์โทรศัพท์ที่บันทึกอยู่ในสมุดรายชื่อนั้นราวกับหนามเหล็กแหลมคม ที่ทำอย่างไรเขาก็กดโทรออกไม่ได้สักที

จะให้คนที่เป็นถึงหัวหน้าฝ่ายเต็มตัวและเป็นคนโปรดของท่านนายอำเภออย่างเขา ไปขอร้องเจ้าหน้าที่ระดับล่างในตำบลที่ถูกเขาเขี่ยทิ้งออกจากเรื่องนี้ด้วยมือตัวเองเนี่ยนะ

นี่มันทรมานยิ่งกว่าการถลกหนังเขาทั้งเป็นเสียอีก

อู๋เจี้ยนเซ่อลูบใบหน้าแก่ชราที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยอย่างหงุดหงิด สุดท้ายก็ยังก้าวข้ามกำแพงในใจไปไม่ได้ เขาตะเบ็งเสียงแหบพร่าตะโกนเรียกไปทางนอกประตู

"เสี่ยวจ้าว ไสหัวเข้ามานี่"