บทที่ 351 ใช้แค่นิ้วเท้าก็จัดการได้แล้ว

ในเกสต์เฮาส์หงซิง อู๋เจี้ยนเซ่อเดินวนไปวนมาในทางเดินแคบๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรง

พื้นไม้เก่าผุส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เขาเหยียบลงไป เขาคอยก้มหน้ามองโทรศัพท์โนเกียในมือที่ถูกกำจนร้อนผ่าวเป็นระยะ หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายและกลิ้งหล่นจากหน้าผาก

ประโยคเมื่อกี้ของจางหมิงหย่วนหมายความว่ายังไง "ให้ตัวจริงเขาเป็นคนเอ่ยปากเองสิ"

นี่มันบีบให้เขาก้มหัว บีบให้เขายอมแพ้ชัดๆ!

แต่ว่า ถ้าไม่โทรศัพท์สายนี้ ไม่ขอร้องให้จางหมิงหย่วนรับช่วงต่อ พอถึงกำหนดครึ่งเดือน ซุนเจี้ยนกั๋วจะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่นอน