บทที่ 352 ทหารหนีทัพกับสวมเขา

"จ้าวคัง! แกตายไปไหนแล้ววะ!"

ในห้องพักที่เละเทะของเกสต์เฮาส์หงซิง อู๋เจี้ยนเซ่อเตะประตูห้องราวกับคนบ้า เสียงแหบพร่าดังก้องไปทั่วทางเดิน แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

เข็มนาฬิกาบนผนังชี้ไปที่เวลาตีหนึ่งแล้ว

อู๋เจี้ยนเซ่อหอบหายใจหนัก ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เขาเกาะหน้าต่างมองลงไปข้างล่าง รถซานตาน่าสีดำที่ยืมมายังคงจอดเงียบๆ อยู่ใต้แสงไฟถนน แต่คนที่มักจะคอยเดินตามต้อยๆ เหมือนหมาปั๊ก กลับไร้ร่องรอยเสียแล้ว

"ไป เปิดประตูห้องข้างๆ ให้ฉันเถอะ!"