บทที่ 353 ขี่หลังเสือลงยาก

เช้าตรู่ของปลายฤดูใบไม้ร่วง ลานที่ทำการรัฐบาลอำเภอชิงสุ่ยถูกปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งบางๆ

อู๋เจี้ยนเซ่อยืนอยู่หน้าประตูไม้เนื้อแข็งบานหนาของห้องทำงานนายอำเภอ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เขายกมือขึ้นหมายจะจัดเนคไทตามสัญชาตญาณ แต่กลับสัมผัสโดนพลาสเตอร์ยาที่ติดอยู่ตรงมุมปากซึ่งดูน่าขบขันเล็กน้อย แม้เวลาจะผ่านไปสี่ห้าวันแล้ว แต่รอยฟกช้ำดำเขียวบนใบหน้าก็ยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับนักโทษที่กำลังจะถูกส่งตัวไปลานประหาร ใช้มือที่สั่นเทาเคาะบานประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เข้ามา