บทที่ 358 หมากัดกันขนร่วงเต็มปาก

หน้าประตูโรงงาน จ้าวคังมองอู๋เจี้ยนเซ่อที่กำลังมีอารมณ์พลุ่งพล่านและเดินก้าวเข้ามาหาเขาทีละก้าว จึงรีบโบกมือไม้พัลวันพร้อมกับเริ่มอธิบาย

"หัวหน้าครับ ท่านฟังผมก่อน แม่ผมเข้าโรงพยาบาลจริงๆ ผมไปเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาลมาสองวัน วันนี้เพิ่งจะพอมีเวลาว่างครับ"

"ที่ผมมานี่ก็เพราะเห็นว่างานมันไม่ราบรื่น กลัวว่าท่านจะร้อนใจ แล้วก็กลัวว่าท่านจะเสียหน้า เลยมาช่วยขอร้องจางหมิงหย่วนแทนท่านไงครับ"

"หัวหน้าครับ ท่านใจเย็นๆ ก่อนนะครับ"

พอได้ยินคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ของจ้าวคัง อู๋เจี้ยนเซ่อก็โกรธจัดจนหัวเราะออกมา ไอ้เดรัจฉานน้อยนี่ มาถึงป่านนี้แล้วยังจะเห็นเขาเป็นคนปัญญาอ่อนมาหลอกกันได้อีก มาช่วยเขาขอร้องจางหมิงหย่วนงั้นเหรอ ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าไอ้เดรัจฉานน้อยจ้าวคังมันเกลียดจางหมิงหย่วนเข้าไส้ขนาดไหน