บทที่ 360 จุดยืนและหินเบิกทาง

ลมเย็นยะเยือกจากด้านข้างโรงงานพัดกระหน่ำเข้ามา หอบเอาเศษกระดาษสองสามชิ้นบนพื้นปลิวว่อน

อู๋เจี้ยนเซ่อนั่งแหมะอยู่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษกรวดหิน จ้องมองแผ่นหลังอันตั้งตรงของจางหมิงหย่วนอย่างเหม่อลอย ในแววตาเหลือเพียงความหม่นหมองและความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขต

อัปยศงั้นเหรอ

เขาที่เป็นถึงหัวหน้าฝ่ายเต็มตัววัยห้าสิบกว่าปี ที่ทนตรากตรำอยู่ในระบบราชการมาค่อนชีวิต กลับต้องมาคุกเข่าโขกหัวให้เด็กเมื่อวานซืนอายุยี่สิบต้นๆ ต่อหน้าคนงานมากมายขนาดนี้ หน้าตาของเขามันถูกเหยียบย่ำจมดินไปตั้งนานแล้ว แต่ทว่า เมื่อเทียบกับความอัปยศอดสูชั่วครู่ชั่วยามนี้ สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างแท้จริง ก็คือความไร้เยื่อใยที่ไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้ต่อรองของจางหมิงหย่วน

จางหมิงหย่วนก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปที่อาคารโรงงาน สีหน้าเรียบเฉย ภายในใจไม่มีคลื่นลมใดๆ ทั้งสิ้น