บทที่ 361 หมาลอบกัดมักไม่เห่า

บ่ายสองโมงขาดสิบนาที รถซานตาน่ารุ่นเก่าสีดำคันหนึ่งค่อยๆ จอดสนิทที่หน้าประตูที่ทำการคณะกรรมการพรรคระดับอำเภอชิงสุ่ย

เฉินอวี้เหยียบเบรก เข้าเกียร์ว่าง จางหมิงหย่วนผลักประตู ก้าวลงจากรถ เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มที่ซักจนสะอาด ยืนอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ลสูงใหญ่สองต้นหน้าประตู เงยหน้ามองอาคารสำนักงานอันโอ่อ่า

เพิ่งจะเตรียมตัวเดินเข้าไป ก็บังเอิญเจอคนคุ้นหน้า

จางเผิงเฉิงถือกล่องข้าวโฟมสีขาวหลายกล่องที่ถูกรัดด้วยถุงพลาสติกแน่นหนา กำลังเดินแกมวิ่งจากข้างนอกเข้ามา

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน