บทที่ 376 เชือดไก่ให้ลิงดู กับ ตะปูนิ่ม

บ่ายสามโมงครึ่ง รถซานตาน่า 2000 สีดำคันหนึ่งแล่นอย่างนุ่มนวลเข้าสู่ตำบลหนานอัน และในที่สุดก็จอดสนิทที่หน้าประตูอันกว้างขวางของ "ฐานแปรรูปขั้นสูง บริษัทการค้าหวนอวี่ (ซ่างซ่างเซียน)"

หวังเหว่ยผลักประตูรถ กระชับเสื้อโค้ทผ้าแคชเมียร์สีน้ำเงินเข้มบนตัว รองเท้าหนังเหยียบลงบนถนนลาดยางมะตอยเรียบกริบจนเกิดเสียงดังกังวาน

เขาไม่ได้รีบเดินเข้าไป แต่ยืนอยู่ริมถนน แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย มองดูอาณาจักรโรงงานอันทันสมัยและยิ่งใหญ่อลังการตรงหน้า อาคารโรงงานโครงสร้างเหล็กขนาดมหึมาสะท้อนแสงแดดฤดูหนาวจนแสบตา รถบรรทุกขนาดใหญ่ที่พิมพ์คำว่า "ส่งตรงด้วยระบบควบคุมความเย็น" วิ่งเข้าออกในโซนโลจิสติกส์ไม่ขาดสาย คนงานในชุดเครื่องแบบที่เหมือนกันกำลังส่งเสียงร้องบอกจังหวะขณะขนถ่ายสินค้า เป็นภาพที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

"เป็นฐานธุรกิจที่ใหญ่โตอะไรขนาดนี้นะ..."

หวังเหว่ยลอบอุทานในใจ