บทที่ 377 ด่ากระทบชิ่งและมโนไปเอง

"ประธานเฉิน เมื่อช่วงบ่ายวันนี้ ผู้อำนวยการจางได้ส่งมอบงานทั้งหมดให้ท่านรองหวังของพวกเราแล้วครับ ต่อไปผู้อำนวยการจางจะรับผิดชอบแค่งานด้านโลจิสติกส์ของสำนักงานเศรษฐกิจและการค้าเท่านั้น"

"ท่านรองหวัง! ดูสมองผมสิครับเนี่ย!"

เลขาเสี่ยวหลิวเพิ่งจะเน้นย้ำสถานะ "รองผู้อำนวยการบริหาร" ของหวังเหว่ยจบ เฉินป๋อก็ทำทีเหมือนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ เขาตบหมวกนิรภัยบนหัวตัวเองอย่างแรง ใบหน้าเผยให้เห็นถึงความกระจ่างแจ้งที่แฝงความตื่นตระหนกเล็กน้อย การแสดงสมจริงเสียจนแม้แต่ตัวเขาเองก็แทบจะเชื่อไปแล้ว

"โอ๊ะ! ที่แท้ก็ส่งมอบงานกันแล้วนี่เอง! ดูสิครับเนี่ย เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ทางผู้อำนวยการจางก็ไม่ได้ส่งข่าวบอกพวกเราล่วงหน้าเลย ผมก็นึกว่าท่านเป็นคนจากแผนกไหนมาตรวจความปลอดภัยด้านอัคคีภัยเสียอีก! เสียมารยาทแล้ว! เสียมารยาทต่อท่านผู้บริหารจริงๆ ครับ!"

คำพูดชุดนี้ ภายนอกดูเหมือนกำลังโทษตัวเอง แต่แท้จริงแล้วกลับปัดความรับผิดชอบจนสะอาดหมดจด ความหมายแฝงก็คือ ที่พวกเราไม่ยอมรับคุณ ก็เป็นเพราะจางหมิงหย่วนไม่ได้สั่ง พวกเราฟังแค่จางหมิงหย่วนคนเดียว