บทที่ 418 ถูกจูงจมูกไป

อากาศภายในห้องทำงานราวกับแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง

เสียงเดินของนาฬิกาแขวนผนังที่ดังติ๊กต่อก ในเวลานี้กลับฟังดูบาดหูเป็นพิเศษ

เต็มห้านาที

โจวปิ่งรุ่นจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งยืดแผ่นหลังตรง ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว สุดท้ายก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เขายกมือขยี้ขมับที่ปวดตุบ ๆ อย่างหงุดหงิด เส้นสายบนใบหน้าที่ตึงเครียดมาตลอดในที่สุดก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย น้ำเสียงจึงอ่อนลงตามไปด้วย

“หมิงหย่วน นายยังหนุ่ม อนาคตยังอีกยาวไกล”