บทที่ 446 แสดงพังไม่เป็นท่า

มื้ออาหารผ่านไปอย่างอบอุ่นกลมเกลียว เฉินอวี้ฮวนอดกลั้นเอาไว้อย่างสุดชีวิต และไม่เอ่ยถึงเรื่องงานแม้แต่ครึ่งคำจริง ๆ

เมื่อกินอิ่มดื่มพอแล้ว เขากลับลุกขึ้นยืนด้วยตนเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พลางถกแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก พลางเก็บชามตะเกียบบนโต๊ะอย่างว่องไว

“คุณน้า ไปพักเถอะครับ! วันนี้ผมจะล้างจานให้ ถือเป็นการตอบแทนหมูพะโล้สุดยอดมื้อนี้ของคุณน้า!”

เฉินชิงผิงมองคุณชายใหญ่ที่ปกติแม้ขวดน้ำมันล้มก็ยังไม่ยอมช่วยตั้ง วันนี้กลับมุดเข้าครัวราวกับเด็กดี จนอดปิดปากหัวเราะไม่ได้ แล้วหันไปมองเล่ยหยางที่นั่งอยู่บนโซฟา

“เด็กคนนี้ วันนี้เปลี่ยนนิสัยไปจริง ๆ”