บทที่ 451 กระดาษข้อสอบและหินลองทอง

คำถามนี้หนักหน่วงอย่างยิ่ง

มันไม่ได้เป็นเพียงการสงสัยในความสามารถของจางหมิงหย่วนเท่านั้น แต่ยังเป็นการตักเตือนเรื่อง “กฎเกณฑ์ทางการเมือง” ของเขาด้วยว่า เจ้าหน้าที่ตัวเล็ก ๆ ระดับรองหัวหน้ากลุ่มอย่างแก กล้าดีอย่างไรมาวิพากษ์วิจารณ์นโยบายสำคัญของคณะกรรมการพรรคเทศบาล

จางหมิงหย่วนไม่ได้รีบร้อนโยนทฤษฎีอันยิ่งใหญ่เหล่านั้นออกมา

เขายกแก้วกระจกตรงหน้าขึ้นมา หมุนเบา ๆ มองใบชาที่กำลังคลี่ตัวอยู่ภายใน น้ำเสียงถ่อมตน ทว่ากลับแฝงด้วยความคมกริบที่ยากจะมองข้าม

“เลขานุการ ท่านพูดหนักเกินไปแล้วครับ ผมเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้าคนหนึ่ง ทุกวันเมื่อลืมตาขึ้นมา สิ่งที่ต้องเผชิญก็คือจะหางานหาเลี้ยงปากท้องให้คนงานที่ถูกเลิกจ้างหลายร้อยคนได้อย่างไร จะทำอย่างไรให้ชาวสวนผักในตำบลขายผักออกไป แลกกลับมาเป็นเงินทองที่จับต้องได้”