บทที่ 452 ศิลปะแห่งการขอตำแหน่งและกฎเกณฑ์ที่ไม่เขียนไว้

จางหมิงหย่วนเงยหน้าขึ้น รับสายตาร้อนแรงของฟางเจิ้งสิง บนใบหน้าปรากฏแววจำใจและขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อย

“เลขานุการใหญ่ ท่านยกย่องผมเกินไปแล้วครับ”

จางหมิงหย่วนวางถ้วยชา ถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความอัดอั้น

“ผม จางหมิงหย่วน จะมีความคิดส่วนตัวอะไรได้กัน ผมอดนอนมากี่คืนกว่าจะทำรูปแบบก่อสร้าง ดำเนินงาน แล้วโอนกรรมสิทธิ์ชุดนี้ขึ้นมาได้ แล้วยังต้องหน้าด้านไปขอให้บริษัทอสังหาริมทรัพย์เฉินทุ่มเงินหลายร้อยล้านหยวนลงมา ก็ไม่ใช่เพราะอยากอาศัยกระแสการก่อตั้งเขตใหม่หลงเถิง เพื่อทำเรื่องที่เป็นรูปธรรมสักหน่อยหรือครับ”

เขาชี้ไปยังสำเนาหนังสือแสดงเจตจำนงบนโต๊ะน้ำชา