บทที่ 454 อานุภาพของคานงัด

อากาศภายในรถราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียง “ฉ่า ๆ” แผ่วเบาจากการเผาไหม้ของซิการ์เท่านั้น

มือที่คีบซิการ์ของเฉินอวี้ฮวนแข็งค้างอยู่กลางอากาศ ควันสีฟ้าอ่อนลอยอวลอยู่บนใบหน้าที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีของเขา เขาไม่ได้มองจางหมิงหย่วน แต่จ้องต้นไม้ริมถนนที่ถอยหลังผ่านไปอย่างรวดเร็วอยู่นอกหน้าต่างรถแน่นิ่ง ความถี่ในการกระเพื่อมขึ้นลงของหน้าอกเพิ่มขึ้นจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“หมิงหย่วน...” เฉินอวี้ฮวนหันขวับกลับมา น้ำเสียงแหบแห้ง ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์คลุ้มคลั่งบางอย่างเอาไว้อย่างสุดกำลัง “นายรู้ไหมว่า ถ้าคำพูดเมื่อครู่นี้ของนายเล็ดลอดออกไปแม้แต่คำเดียว พวกเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ในนครต้าชวนก็สามารถเขมือบนายทั้งเป็นได้”

“เพราะฉะนั้น ตอนนี้จึงมีเพียงเราสองคนที่รู้ข่าวนี้”

จางหมิงหย่วนโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย ราวกับนักพนันที่เปิดไพ่เรียงสีบนโต๊ะพนัน แววตาของเขาเผยความสงบนิ่งและแรงเย้ายวนอันชวนให้คนหวาดหวั่น