บทที่ 456 ค่าปรากฏตัวสองร้อยล้านหยวน

กลิ่นซิการ์ในห้องโดยสารจางลงแล้ว เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ ดังออกมาจากเครื่องเสียงติดรถ

เฉินอวี้ฮวนเอนกายอยู่บนเบาะหนังแท้ ในหัวเต็มไปด้วยภาพพิมพ์เขียวอันยิ่งใหญ่ที่จางหมิงหย่วนเพิ่งวาดฝันถึง “ใช้มือเปล่าล่าหมาป่า งัดตลาดมูลค่าหลายหมื่นล้านหยวน” ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งตื่นเต้น ถึงขั้นรู้สึกว่าห้องโดยสารคับแคบนี้ไม่อาจรองรับความทะเยอทะยานที่กำลังพองตัวของเขาได้อีกต่อไป

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่คนโง่ วิธีใช้คานงัดในสัดส่วนสูงเช่นนี้ หากเป็นช่วงปี 2003 ก็ไม่ต่างจากการคลำก้อนหินข้ามแม่น้ำ หากพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจตกลงสู่เหวลึกหมื่นจั้ง

“หมิงหย่วนเอ๋ย…”

เฉินอวี้ฮวนหันหน้าไปมองจางหมิงหย่วน ซึ่งกำลังเหม่อมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนอยู่นอกหน้าต่าง น้ำเสียงแฝงความประจบประแจงที่หาได้ยากยิ่งหลายส่วน