บทที่ 457 สิ่งล่อลวงถึงตาย

เมื่อเผชิญเสียงคำรามที่น้ำลายกระเด็นไปทั่วของเฉินอวี้ฮวน จางหมิงหย่วนก็เอนกายพิงเบาะหนังแท้ กระดกลูกมือวางไว้บนต้นขา เขาไม่ได้หวาดกลัวท่าทางราวกับจะกินคนของเฉินอวี้ฮวนแม้แต่น้อย เพียงจุดบุหรี่มวนใหม่ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“คุณชายเฉิน อย่าโมโหขนาดนั้นสิ”

จางหมิงหย่วนรอจนเฉินอวี้ฮวนหายใจเป็นปกติแล้ว จึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน

“ข้อแรก เงินสองร้อยล้านนี้ไม่ใช่การที่ฉันยื่นมือไปขอเงินนายในนามส่วนตัว แต่เป็นเงินสดจริงที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์เฉินออกให้บริษัทอสังหาริมทรัพย์ฮั่นปังใช้ลงทุน อย่าลืมสิว่าในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ฮั่นปัง นายเฉินอวี้ฮวนถือหุ้นอยู่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์! นี่เท่ากับกำลังเติมเลือดให้บริษัทของนายเอง”

“ข้อสอง” จางหมิงหย่วนชูสองนิ้วขึ้น สายตาจ้องตรงไปยังเฉินอวี้ฮวน “นี่เป็นการซื้อขายที่ติดป้ายราคาไว้อย่างชัดเจน นายจ่ายค่าปรากฏตัวสองร้อยล้านหยวน ฉันรับประกันให้นายได้ว่าในโครงการเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีนครต้าชวน นายจะทำกำไรสุทธิกลับมาอย่างน้อยหนึ่งพันล้านหยวน อัตราผลตอบแทนห้าเท่า เมื่อพูดกันด้วยหลักธุรกิจ ราคานี้ยุติธรรมมาก”