บทที่ 498 วาดภาพฝันให้ลุงหลิว!

จางเจี้ยนหัว ผู้เป็นพ่อ สวมเสื้อไหมพรมเก่าตัวหนึ่ง ในมือยังถือกระเทียมที่ปอกไปได้ครึ่งหนึ่ง เมื่อเปิดประตูออกมาแล้วเห็นจางหมิงหย่วนยืนอยู่ด้านนอก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยผ่านร้อนผ่านหนาวก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์

“ไอ้เด็กเวร! ยังรู้จักกลับบ้านด้วยหรือ! เก่งขึ้นมาแล้วสินะ! ได้เลื่อนตำแหน่งใหญ่โตขนาดนี้ กลับไม่ปริปากบอกคนที่บ้านสักคำ! ถ้าวันนี้ลุงหลิวของลูกไม่หิ้วของมาที่บ้าน ตอนนี้พ่อกับแม่ก็คงยังไม่รู้เรื่อง คิดว่าลูกยังเป็นเจ้าหน้าที่ระดับฝ่ายเล็ก ๆ อยู่ในตำบลเหมือนเดิม!”

แม้ปากของจางเจี้ยนหัวจะดุด่า แต่หางตาที่แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อยกับรอยยิ้มตรงมุมปากที่กดอย่างไรก็กดไม่ลง ล้วนเปิดเผยความดีใจและความภาคภูมิใจที่แทบจะเอ่อล้นออกมาจากหัวใจของเขาแล้ว

ข้าราชการระดับหัวหน้าหน่วยวัยยี่สิบสามปี! แถมยังเป็นรองผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารอีก!

ในบรรพบุรุษตระกูลจางทั้งสิบแปดชั่วคน นี่เป็นครั้งแรกที่มีเรื่องน่ายินดีถึงขั้นนำเกียรติยศมาสู่วงศ์ตระกูล!