บทที่ 500 หลี่กั๋วเหว่ยมอบน้ำใจ

ลมหนาวพัดกรูเข้ามาตามทางเดินหน้าบันได จนชายเสื้อสูทของจางหมิงหย่วนพลิ้วไหวเล็กน้อย

“หัวหน้าหลี่เกรงใจเกินไปแล้วครับ”

จางหมิงหย่วนเปลี่ยนมือที่ถือโทรศัพท์ไปอีกข้าง เพื่อหลบช่องลม

“ในเมื่อเป็น ‘จดหมาย’ ที่หัวหน้าหลี่อ่านแล้วไม่เข้าใจ หากคนนอกวงการอย่างผมพอจะช่วยตรวจดูให้ได้ นั่นถือเป็นเกียรติของผมเลยครับ พอดีเพิ่งกินข้าวเสร็จ ผมเองก็อยากหาที่ดื่มชาเพื่อล้างปากล้างท้องอยู่พอดี”

“ผู้อำนวยการจางใจกว้างจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเราเจอกันที่ร้านน้ำชานะครับ”