บทที่ 512 เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันตั้งแต่บนลงล่าง

วันที่ 30 ธันวาคม วันอังคาร

หมอกยามเช้ายังไม่จางหายไปจนหมด ลานคณะกรรมการบริหารเขตใหม่หลงเถิงทั้งแห่งถูกปกคลุมอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บสีเทาหม่น

แต่อาคารสำนักงานอิฐแดงเก่า 3 ชั้นซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานเศรษฐกิจและการค้า กลับราวกับมีคนโยนถ่านไม้แดงฉานก้อนหนึ่งเข้าไป ก่อนเวลา 8 โมงครึ่ง ไฟทั้งหมดตั้งแต่ชั้น 1 ถึงชั้น 3 ของอาคารก็สว่างขึ้นครบทุกดวงแล้ว

ในทางเดินไม่มีชายชราถือถ้วยชาเดินทอดน่องไปมาอีก และไม่มีเจ้าหน้าที่ว่างงานจับกลุ่มแทะเมล็ดแตงพูดคุยเรื่องชาวบ้านแล้วเช่นกัน

“ฮัลโหล เหล่าหลี่จากสำนักงานที่ดินใช่ไหม? ผมเหล่าหลิว หัวหน้าฝ่ายโครงการของสำนักงานเศรษฐกิจและการค้า! ใช่ ๆ เป็นแผนผังแนวเขตเวนคืนที่ดิน 350 หมู่สำหรับศูนย์ราชการทางใต้ของตำบลหนานอันนั่นแหละ พวกเราตรวจแบบแล้ว พบว่าข้อมูลสำรวจรังวัดของจุดพิกัด 3 จุดไม่ตรงกับพื้นที่จริง บ่ายนี้คนของพวกคุณไปวัดพื้นที่กับพวกเราใหม่อีกครั้งได้ไหม? ผู้อำนวยการจางออกคำสั่งตายแล้วว่า ก่อนวันศุกร์นี้ต้องส่งแผนรับประกันการก่อสร้างอย่างไร้อุปสรรคขึ้นไป!”