บทที่ 52 การจับชู้แบบรวมพลังทั้งครอบครัว!

ครอบครัวใหญ่แห่แหนกันลงจากตึกอย่างเอิกเกริก

จางเจี้ยนกั๋วกดกุญแจรถ รถซานตาน่าก็ส่งเสียง "ปี๊บๆ" ตอบรับ

จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

รถคันหนึ่งนั่งได้มากสุดแค่ห้าคนรวมคนขับ แต่พวกเขามีกันตั้งเจ็ดคน จะไปจับชู้กันยังไง?

ยังไม่ทันที่จางเจี้ยนกั๋วจะได้เอ่ยปาก

จางหมิงหย่วนก็ชิงดึงประตูเบาะหน้าข้างคนขับเปิดออก แล้วนั่งเข้าไปเสียก่อน

เขาลดกระจกลง ตะโกนบอกพ่อแม่ที่ยังคงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม

"พ่อ! แม่! นั่งแท็กซี่ไปที่โรงแรมหงซิง ถนนจี๋เสียงเลยครับ! เร็วเข้า!"

เขาต้องกันพ่อกับแม่ออกไป

ด้วยนิสัยซื่อๆ ของท่านทั้งสอง ขืนให้นั่งรถคันเดียวกัน แล้วโดนป้าสะใภ้หลี่จินฮวาตะล่อมถามแค่สองสามประโยค ก็หลุดปากพูดความจริงออกมา ละครฉากนี้พังครืนตั้งแต่ยังไม่เริ่มแน่นอน

ไม่ได้เด็ดขาด

งิ้วฉากสำคัญขนาดนี้ ต้องเล่นให้จบ!

รถซานตาน่าสตาร์ทเครื่อง ค่อยๆ แล่นออกจากเขตบ้านพัก

ที่เบาะหลัง หลี่จินฮวากรอกตาไปมา สุดท้ายก็อดรนทนไม่ไหว เอ่ยปากหยั่งเชิง

"หมิงหย่วนนะ ป้าขอถามความจริงหน่อย พ่อแกยืมเงินสี่พันนั่น... เอามาให้เผิงเฉิงใช้จริงๆ เหรอ?"

มาแล้ว

จางหมิงหย่วนมองผ่านกระจกมองหลัง เก็บภาพความโลภและความคลางแคลงใจที่ไม่ได้ปิดบังบนใบหน้าของหลี่จินฮวาไว้จนหมดสิ้น

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในพริบตา เต็มไปด้วยความละอายใจและความจริงใจ

"ป้าครับ ผมไม่ปิดบังป้าหรอก"

น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความสำนึกผิดอย่างพอเหมาะพอเจาะ

"ตอนแรก ผมกับแม่หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอม พ่อผมเกือบจะลงไม้ลงมือกับผมเพราะเรื่องนี้เลยนะ"

"แต่วันนี้... วันนี้พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น ผมเห็นปู่ ลุงใหญ่ แล้วก็ป้า ต่างก็เต็มใจออกหน้าเป็นกำแพงให้ผม..."

"ผม... ผมถึงได้คิดตก"

เขาหันขวับกลับมา แววตาเปล่งประกาย จ้องมองผู้อาวุโสที่เบาะหลังด้วยความจริงใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

"ในที่สุดผมก็รู้แล้ว ว่าอะไรคือครอบครัวเดียวกัน!"

"ต่อไปผมจะตั้งใจเรียนรู้จากพ่อ! เห็นใจความลำบากของปู่ให้มากขึ้น แล้วก็นึกถึงความหวังดีของลุงใหญ่กับป้าให้มากๆ!"

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับตัดสินใจครั้งใหญ่ กัดฟันพูดเสริม

"พี่เผิงเฉิง... เขาเกิดมาเพื่อเป็นข้าราชการ! เก่งกว่าผมเยอะ! ต่อไปพอเขาได้เป็นใหญ่เป็นโต พวกเราที่เป็นน้องๆ ก็จะได้พลอยฟ้าพลอยฝน ให้เขาช่วยดึงๆ ขึ้นไปบ้าง..."

คำพูดเหล่านี้ แทงทะลุเข้าไปถึงกลางใจของหลี่จินฮวาทุกประโยค!

ความคลางแคลงใจเฮือกสุดท้ายในใจนาง ถูกรีดจนเรียบสนิท!

เมื่อได้ยินการแสดงจุดยืนราวกับ "เปลี่ยนเป็นคนละคน" ของจางหมิงหย่วน หลี่จินฮวาก็ดีใจจนตัวลอย แทบจะฮัมเพลงออกมาเลยทีเดียว!

นางตบอกตัวเองดัง "ปุๆ" รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"หมิงหย่วน! หลานวางใจได้เลย! มีป้าอยู่ทั้งคน วันนี้ป้าจะออกโรงจัดการให้เอง!"

"ไม่เพียงแต่จะทวงเงินสี่พันนั้นคืนมาให้หลานนะ! ป้าจะฉีกปากนังตัวดีนั่นด้วยมือตัวเองเลย! ให้นางรู้ไว้ว่า คนตระกูลจางของเรา ไม่ใช่ใครหน้าไหนจะมารังแกได้ง่ายๆ!"

"แล้วก็ไอ้ชู้นั่นด้วย! อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้! ดูสิว่าวันนี้แม่จะตีขาที่สามของมันให้หักเลยไหม!"

ยิ่งพูดยิ่งคึกคัก น้ำลายแตกฟอง ราวกับได้เห็นภาพตัวเองกำลังอาละวาดอย่างน่าเกรงขาม

"ถ้าหลี่จินฮวาคนนี้สติแตกขึ้นมา อำเภอชิงสุ่ยแห่งนี้มีไม่กี่คนหรอกที่ไม่กลัว!"

"พอได้แล้ว พูดให้น้อยลงหน่อย" จางเจี้ยนกั๋วที่ขับรถอยู่อย่างมีสมาธิทนฟังไม่ไหว ขมวดคิ้วสาดน้ำเย็นเข้าให้ "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทำไมต้องโวยวายให้คนเขารู้กันไปทั่ว"

ในตอนนั้นเอง จางหมิงหย่วนก็แทรกขึ้นมาอีกประโยค

"ลุงใหญ่ จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะครับ!"

เขาหันกลับไป แววตาเต็มไปด้วยความหวังและความเลื่อมใส จ้องมองหลี่จินฮวาเขม็ง

"ผมว่าบ้านเราน่ะ ต้องมีนิสัย 'เกลียดความชั่วร้ายเหมือนศัตรู' แบบป้านี่แหละถึงจะถูก! ลุงดูบารมีป้าสิ ใครกล้าหือ? มีผู้ใหญ่แบบป้าคอยปกป้อง พวกเราเด็กๆ ถึงจะอุ่นใจ!"

คำเยินยอประโยคนี้ หวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งเสียอีก

เขายังถือโอกาสนี้ยกยอปู่ที่นั่งตัวตรงอยู่เบาะหลังขึ้นมาอีกคน

"แน่นอนว่า ต้นขั้วที่แท้จริงก็อยู่ที่ปู่! บ้านเราอบรมสั่งสอนมาดี! มีปู่เป็นเสาหลัก กระดูกสันหลังของตระกูลจางเรา ไม่มีวันหักแน่นอน!"

หลังจากการกระทำชุดนี้ หลี่จินฮวาและจางโส่วอี้ก็ถูกยกยอปอปั้นจนลอยขึ้นสวรรค์ สบายใจเฉิบไปทั้งตัว

ทั้งสองคนถึงกับเริ่มรับส่งมุกกัน ตำหนิจางเจี้ยนกั๋วว่า "หัวโบราณ" "ไม่เด็ดขาด" "ความรับผิดชอบสู้ผู้หญิงไม่ได้"

จางเจี้ยนกั๋วโดนว่าจนเถียงไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้ายอมแพ้ แล้วเงียบปากไป

เพียงแต่ เขาแอบมองหลานชายที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับด้วยหางตาผ่านกระจกมองหลังอย่างไม่ตั้งใจ

ไม่รู้ทำไม

เขามักจะรู้สึกว่า... ไอ้เด็กนี่วันนี้ เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย

...

โรงแรมหงซิง ห้อง 203

ในอากาศยังคงหลงเหลือกลิ่นอายความสัมพันธ์ฉันชู้สาวอันเย้ายวน

จางเผิงเฉิงเอนกายครึ่งหนึ่งพิงหัวเตียง นิ้วคีบบุหรี่ ท่ามกลางควันบุหรี่ลอยคลุ้ง สีหน้าแฝงไปด้วยความเกียจคร้านและหงุดหงิดรำคาญ

"พอแล้ว เลิกอ้อนได้แล้ว คุยธุระกันดีกว่า"

เขาพ่นควันบุหรี่ ยื่นมือออกไปตรงๆ

"เงินล่ะ? ได้มาไหม?"

โจวฮุ่ยส่งสายตาหวานเชื่อมค้อนใส่เขา ควักซองจดหมายออกจากกระเป๋าสะพายข้างเตียง

"ดูทำหน้าเข้าสิ เอ้า สามพัน ครบถ้วน"

จางเผิงเฉิงคว้าซองจดหมายไป ดึงธนบัตรข้างในออกมา นับทีละใบ

ใบหน้าละโมบนั้น ทำให้มุมปากของโจวฮุ่ยเบะลงโดยไม่รู้ตัว ความเร่าร้อนในแววตาลดลงไปครึ่งหนึ่ง

โจวฮุ่ยซบหน้าลงกับอกเขาอีกครั้ง นิ้วกรีดเป็นวงกลมบนหน้าอก แกล้งถามเสียงออดอ้อน

"พี่เผิงเฉิง... พี่ดูสิ เงินก็หามาให้แล้ว เมื่อไหร่... เมื่อไหร่เราจะคบกันเป็นตัวเป็นตนสักทีล่ะ"

เธอเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังถึงอนาคต

"ฉัน... ฉันทนมองหน้าไอ้ขี้แพ้จางหมิงหย่วนไม่ได้แม้แต่วันเดียวแล้วนะ เห็นทีไรก็แทบอ้วก"

คำว่า "คบกันเป็นตัวเป็นตน" กับ "แต่งงาน" ทำให้ร่างกายของจางเผิงเฉิงเกร็งขึ้นตามสัญชาตญาณ

ล้อเล่นระดับโลกหรือไง?

แต่งงานกับเธอ? แล้วกู่เสี่ยวอวิ๋นล่ะจะทำยังไง?

แต่บนใบหน้าของเขากลับปรากฏความรักลึกซึ้งขึ้นมาทันที และเริ่มใช้ความถนัดที่สุดของเขาในการวาดฝันหลอกลวง

"ฮุ่ยฮุ่ย เธอจะรีบไปทำไม?" เขาลูบแผ่นหลังเนียนเรียบของเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนปนความจนใจ "เธอก็รู้นี่นา ว่าตอนนี้เป็นช่วงสำคัญในหน้าที่การงานของฉัน รอ... รอฉันสอบเข้ารับราชการได้ การงานมั่นคงเมื่อไหร่ ฉันจะแต่งเธอเข้าบ้านอย่างสมเกียรติเลย ตกลงไหม?"

"ก็ต้องรออีกแล้ว..." โจวฮุ่ยทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ "พี่ก็พูดแบบนี้ตลอด..."

"เฮ้อ เธอนี่ไม่เข้าใจอะไรเลย"

เมื่อเห็นว่าเธออารมณ์ไม่ค่อยดี จางเผิงเฉิงก็รีบเพิ่มปริมาณยาพิษหลอนประสาททันที

"ที่ฉันต้องอดทนยอมลำบากอยู่ตอนนี้ ก็เพื่อใครกัน? ก็เพื่ออนาคตของเราสองคนไม่ใช่เหรอ! ลองคิดดูสิ รอฉันได้เป็นใหญ่เป็นโต เธอคุณนายข้าราชการนะ! ถึงเวลานั้น เธออยากซื้ออะไร ฉันก็จะซื้อให้! กระเป๋ากุชชี่ น้ำหอมชาแนลอะไรนั่น จะเปลี่ยนใช้ทุกวันยังได้เลย!"

คำสัญญาเลื่อนลอยและชื่อแบรนด์เนมเมืองนอกที่ไม่เคยได้ยินเหล่านี้ พุ่งชนเข้ากับความหลงตัวเองของโจวฮุ่ยอย่างจัง

ความไม่พอใจเล็กๆ น้อยๆ นั้น ถูกชะล้างจนสะอาดเกลี้ยงในพริบตา

"จริงเหรอคะ?"

"จริงสิ! ทูนหัวของฉัน..."

มองดูใบหน้าที่กลับมาลุ่มหลงอีกครั้งของผู้หญิงคนนี้ จางเผิงเฉิงก็เยาะเย้ยอยู่ในใจ

โง่เง่า

ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้นอีกครั้ง

ทั้งสองคนประกบปากดูดดื่มกันอีกรอบ

พวกเขาต่างไม่รู้เลยว่า นอกประตู พายุลูกใหญ่ที่พอจะทำลายล้างพวกเขาทั้งสองคนจนย่อยยับ กำลังก่อตัวและเคลื่อนใกล้เข้ามาอย่างเงียบเชียบ

...

อีกด้านหนึ่ง

ในรถแท็กซี่สีเขียวที่ขับตามหลังรถซานตาน่า บรรยากาศหนักอึ้งเป็นพิเศษ

ติงซูหลานมองออกไปนอกหน้าต่าง ใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ อดไม่ได้ที่จะบ่นสามี

"คุณว่า... คุณว่าลูกเราเป็นอะไรไป? ทำไมถึงไม่ยอมให้เรานั่งรถคันเดียวกัน? เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คนเป็นพ่อเป็นแม่อย่างเราไม่ควรจะออกหน้าแทนเขาหรอกเหรอ?"

ในมุมมองของเธอ การปล่อยให้ลูกชายไปกับครอบครัวของลุงใหญ่ตามลำพัง มันน่าเป็นห่วงจริงๆ

จางเจี้ยนหัวไม่พูดอะไรสักคำ

เขาเพียงจ้องเขม็งไปที่ท้ายรถซานตาน่าคันหน้า สมองหมุนเร็วจี๋ ทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้

ตั้งแต่การร้องไห้ฟูมฟายระดับนักแสดงรางวัลออสการ์ของลูกชาย ไปจนถึงประโยคเด็ด "เงินสี่พัน" ที่แต่งขึ้นเพื่อหลี่จินฮวาโดยเฉพาะ และการปฏิเสธไม่ยอมให้พวกเขาขึ้นรถอย่างเด็ดขาดเมื่อครู่...

ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งสงสัย

"...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้ลูกตัวแสบมันกำลังคิดแผนอะไรอยู่" เขาเงียบไปพักใหญ่ กว่าจะพ่นคำพูดนี้ออกมาอย่างอึดอัด

แววตาหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความกังวล

"แต่มีสิ่งหนึ่งที่คุณวางใจได้เลย"

"เดี๋ยวถ้าเกิดการปะทะกันจริงๆ ฉันจะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป ล็อกตัวเขาไว้ให้แน่น!"

"จะยอมให้ลูกเราเอาตัวเองไปเสี่ยงกับเรื่องไร้สาระพรรค์นี้ไม่ได้เด็ดขาด!"