บทที่ 53 แม่ทัพทะลวงฟัน หลี่จินฮวา

รถซานตาน่าของจางเจี้ยนกั๋วเบรกกะทันหันที่หน้าประตูโรงแรมหงซิง จอดสนิทอย่างรวดเร็วและมั่นคง

จางหมิงหย่วนผลักประตูรถเปิดออก ทันทีที่เท้าแตะพื้น

ในเงามืดริมถนน หัวทองก็พาวัยรุ่นท่าทางนักเลงสองคนพุ่งพรวดออกมาแล้ว

"พี่หย่วน!"

เสียงของหัวทองกดต่ำมาก แต่กลับแฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

"ทำตามที่พี่สั่งทุกอย่าง เฝ้าไว้ไม่ให้คลาดสายตา! คน... ยังไม่ออกมาเลยครับ!"

ภายในรถซานตาน่า ลุงใหญ่จางเจี้ยนกั๋วที่ก้าวลงจากรถตามมาทีหลัง มองดูอันธพาลสามคนตรงหน้า แล้วขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปม

จางหมิงหย่วนครุ่นคิดในใจ โชคดีที่เขากำชับไว้ล่วงหน้า ว่าคนที่ตามหัวทองมา ต้องไม่ใช่พวกที่ตามเฉินอวี่ไปทวงหนี้ที่บ้านเขาคราวที่แล้ว ไม่อย่างนั้นงิ้วฉากนี้คงเล่นต่อไปไม่ได้แน่

ส่วนป้าสะใภ้หลี่จินฮวา ในเวลานี้ได้เข้าสู่โหมดพร้อมรบเต็มพิกัดแล้ว!

นางถกแขนเสื้อขึ้นดังพรึ่บ เชิดคางขึ้นสูง แล้วออกคำสั่งกับจางหมิงหย่วนทันที

"หมิงหย่วน! มัวยืนบื้อทำไมอยู่! ไป! พาป้าเข้าไป!"

"วันนี้ป้าจะต้องดูให้เห็นกับตา ว่านังตัวดีโจวฮุ่ยมันกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน! ถึงได้กล้ามาหลอกลวงคนตระกูลจางของเรา!"

"คอยดูนะ ป้าจะฉีกหน้านางให้ยับเลย!"

สิ้นเสียง นางก็พุ่งตัวนำหน้าบุกทะลวงไปยังประตูโรงแรม ราวกับแม่สิงโตที่ออกศึก!

จางหมิงหย่วนแววตาเย็นเยียบ รีบก้าวตามไปทันที

พวกหัวทองทั้งสามคนเดินตามไปติดๆ

รั้งท้ายสุด คือปู่กับย่าที่ประคองกันและกัน ตามด้วยสองสามีภรรยาจางเจี้ยนหัวที่เพิ่งลงจากรถแท็กซี่และรีบวิ่งกระหืดกระหอบตามมา

คนทั้งกลุ่มเดินแห่แหนกันไปอย่างยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

หลังเคาน์เตอร์ เถ้าแก่วัยกลางคนที่กำลังงัวเงียง่วงนอนกำลังแทะเมล็ดแตงโมอ่านหนังสือพิมพ์ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าพายุกำลังจะมาเยือน

เมื่อเขาเห็นคนกลุ่มใหญ่แห่กรูกันเข้ามา การกระทำที่กำลังแทะเมล็ดแตงโมก็หยุดชะงัก แล้ววางหนังสือพิมพ์ลงตามสัญชาตญาณ

"เปิดห้องเหรอ?"

"เปิดห้องบ้านแกสิ!"

หลี่จินฮวาพุ่งเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ฝ่ามือใหญ่ราวกับพัดใบกล้วยฟาดเปรี้ยงลงบนโต๊ะไม้ที่สีลอกร่อนอย่างแรง!

"ฉันขอถามหน่อย! มีนังตัวดีที่ชื่อโจวฮุ่ยมาเปิดห้องที่นี่ใช่ไหม! แถมยังพาไอ้ชู้หน้าไหนมาด้วย!"

จับชู้?

เถ้าแก่ขมวดคิ้ว บ้วนเปลือกเมล็ดแตงโมในปากทิ้งอย่างไม่รีบร้อน

เรื่องพรรค์นี้ เขาเห็นมาเยอะแล้ว

แต่เขาเปิดประตูทำมาค้าขาย สิ่งที่รำคาญที่สุดก็คือพวกที่มาโวยวายต่อหน้าประชาชีแบบนี้แหละ

"นี่ เจ๊" เขาลุกขึ้นยืน น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นมา "ฉันไม่สนหรอกนะว่าโจวฮุ่ยหรือหลี่ฮุ่ย ที่นี่เป็นโรงแรมสุจริต จะไปรบกวนแขกไม่ได้"

เขาชี้ไปที่ประตู

"มีเรื่องอะไรก็กลับไปเคลียร์กันที่บ้าน อย่ามาทำให้ร้านฉันเสียลูกค้า"

"ถุย!"

หลี่จินฮวายกมือขึ้นเท้าสะเอว เปิดโหมดอาละวาดเต็มสูบทันที!

"นี่แกเรียกว่าโรงแรมสุจริตเหรอ? ปล่อยให้พวกหญิงร้ายชายเลวพรรค์ไหนก็ไม่รู้เข้ามามั่วสุม! แกนี่มันเป็นแหล่งซ่องสุมความโสมม รู้ตัวบ้างไหม!"

"เฮ้ย! นี่ป้าพูดจาแบบนี้ได้ยังไง!" เถ้าแก่ชักฉุน หน้าแดงก่ำ "หัดทำปากให้มันสะอาดๆ หน่อย!"

"ทำไม! สถานที่โสมมสกปรกแบบนี้ยังจะกลัวคนเขาว่าอีกเหรอ พวกเราจะขึ้นไปจับชู้เดี๋ยวนี้แหละ! แกเบิกตาดูให้ดีๆ หน่อย อย่ามาทำตัวขวางโลก!"

"ป้าบอกจะขึ้นก็ขึ้น บอกจะจับชู้ก็จับชู้ ป้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร! ลองขึ้นไปดูสักคนสิ!"

ทั้งสองคนยืนเถียงกันลั่นอยู่ในล็อบบี้โรงแรมเล็กๆ แห่งนั้น

จางเจี้ยนกั๋วเห็นภรรยาของตนเองจัดการปัญหาไม่ได้สักที ในที่สุดก็ก้าวออกโรง

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กระแอมในลำคอ วางมาดผู้บริหารระดับล่างของบริษัทขนส่ง แล้วพูดจาแบบข้าราชการกับเถ้าแก่

"เถ้าแก่ พวกเราไม่ได้มาหาเรื่อง แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเสื่อมเสีย ส่งผลกระทบที่ไม่ดีเอามากๆ ผมมาจากบริษัทขนส่งของอำเภอ หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือสักหน่อย..."

"บริษัทขนส่งเหรอ?"

เถ้าแก่เหล่ตามองประเมินเขารอบหนึ่ง แล้วกลอกตาบนใส่ ตอกกลับไปประโยคเดียวจนหน้าหงาย

"คนของบริษัทขนส่ง มันไปเกี่ยวอะไรกับคนเปิดโรงแรมอย่างฉันวะ?"

จางหมิงหย่วนหมดความอดทนแล้ว

เขาไม่อยากเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้

จางหมิงหย่วนส่งสายตาให้หัวทองที่อยู่ข้างๆ

หัวทองรู้ใจทันที

เขาพาวัยรุ่นสองคนด้านหลัง เดินส่ายไปส่ายมาทำท่าทางยียวนเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์

หัวทองยื่นมือออกไป ตบลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ ราวกับไม่ตั้งใจ

ป๊าบ ป๊าบ

เสียงดังเบาๆ สองครั้ง แต่กลับทำให้หัวใจของเถ้าแก่กระตุกตามไปด้วยสองที

หัวทองแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันที่เหลืองอ๋อยเพราะควันบุหรี่ คำขู่ในน้ำเสียงไม่มีการปิดบังใดๆ

"เถ้าแก่ เปิดประตูทำมาค้าขาย ประนีประนอมกันไว้จะดีกว่านะ"

"วันนี้พี่หย่วนของพวกเราแค่มาตามหาคนสองคน จะคุยอะไรด้วยนิดหน่อย ถ้าแกยอมให้ความร่วมมือ พวกเราคุยเสร็จก็จะไป แต่ถ้าแกไม่ยอมล่ะก็..."

เขายกมือขึ้น ชี้ไปที่ป้ายชื่อโรงแรมหงซิงตรงประตู

"ร้านของแกเนี่ย วันหลังยังอยากจะเปิดอยู่บนถนนเส้นนี้อีกไหม?"

คำพูดประโยคนี้ ได้ผลดีกว่าคำพูดแบบข้าราชการของจางเจี้ยนกั๋วเป็นร้อยเท่า

สีหน้าของเถ้าแก่ซีดเผือดลงในพริบตา

ในยุคสมัยนี้ การถูกคนในวงการนักเลงหมายหัวเอาไว้จะมีจุดจบยังไง เขารู้ดีกว่าใคร

โดยเฉพาะคนที่ทำมาค้าขายอยู่ริมถนนแบบเขา หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องข้องแวะกับพวกอันธพาล ถ้าไปล่วงเกินพวกนี้เข้าล่ะก็ มีหวังปวดหัวตายแน่

ความอวดดีทั้งหมดของเถ้าแก่ มลายหายไปในพริบตา

"...ก็ได้" เขาเค้นคำตอบลอดไรฟัน ยอมประนีประนอมอย่างสิ้นเชิง "พวกแกจะขึ้นไปทำอะไรฉันไม่สน แต่ห้ามลงไม้ลงมือในร้านของฉัน แล้วก็ห้ามทำลายข้าวของด้วย!"

จางหมิงหย่วนไม่แม้แต่จะชายตามองเขาอีก

เขาเดินนำหน้าไปเป็นคนแรก ใบหน้าปกคลุมไปด้วยความเย็นชาชวนขนลุก กำปั้นกำแน่น ก้าวยาวๆ มุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นสอง

ภายในห้อง 203

จางเผิงเฉิงและโจวฮุ่ยยังคงร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนบนเตียงไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด โดยไม่รับรู้ถึงโลกภายนอกประตูเลยแม้แต่น้อย

แต่ที่นอกประตู

จางหมิงหย่วนไปยืนประจำที่แล้ว ราวกับเทพแห่งการสังหารที่เงียบสงบ ยืนตระหง่านนิ่งงันอยู่หน้าประตูไม้บางๆ บานนั้น

หัวทองวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นบันไดมา

"พี่หย่วน! ห้องนี้แหละครับ!"

เขาพูดพลางทำท่าจะยกมือขึ้นเคาะประตู

"ไม่ต้องเคาะ"

เสียงของจางหมิงหย่วนเย็นยะเยือกราวกับเกล็ดน้ำแข็ง

"พังประตูเข้าไปเลย!"

ที่นี่คือชั้นสอง!

ถ้าขืนเคาะประตู ปล่อยให้ชายโฉดหญิงชั่วข้างในมีเวลาตั้งตัว ไอ้ชู้จางเผิงเฉิงมันอาจจะกระโดดหน้าต่างหนีไปเลยก็ได้!

สิ่งที่เขาต้องการในวันนี้ คือการจับได้คาหนังคาเขา คือการตอกตะปูตรึงพวกมันไว้บนเสาประจานต่อหน้าทุกคน!

"ได้เลยครับ!"

หัวทองเข้าใจในทันที หันขวับไปตะโกนบอกชายหนุ่มที่รูปร่างกำยำราวกับวัวและมีท่อนแขนใหญ่กว่าต้นขาของเขาที่อยู่ด้านหลัง

"เอ้อร์ควน! ฝากด้วยนะเว้ย!"

"พวกแก... พวกแกจะทำอะไรน่ะ!"

เถ้าแก่โรงแรมที่เพิ่งวิ่งตามขึ้นมาเห็นท่าไม่ดีก็ตกใจจนหน้าซีด อ้าปากจะร้องห้าม

แต่หัวทองตวัดสายตาดุดันมองกวาดไป ราวกับคมมีด!

เถ้าแก่ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไปอย่างฝืนทน สีหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าตอนพ่อตายเสียอีก

ชายหนุ่มที่ชื่อเอ้อร์ควน ถ่มก้นบุหรี่ในปากทิ้ง

เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว ลดไหล่ลง ร่างทั้งร่างราวกับวัวกระทิงที่รวบรวมพละกำลังไว้เต็มเปี่ยม พุ่งชนประตูไม้ที่บอบบางบานนั้นอย่างรุนแรง!