บทที่ 54 ชู้คือจางเผิงเฉิง?

"ตูม!!!"

เสียงกระแทกทึบๆ ดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า กึกก้องไปทั่วทางเดินแคบๆ ของโรงแรม!

ประตูห้อง 203 สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงพุ่งเข้าด้านใน!

โรงแรมเล็กๆ ในยุคนี้ยังไม่มีกลอนประตูดิจิทัลสุดล้ำเหมือนในยุคหลัง สิ่งที่เรียกว่า "ล็อคจากข้างใน" ก็เป็นเพียงแค่กลอนเหล็กหยาบๆ ที่ติดตั้งไว้หลังประตูเพื่อสลักเข้าไปในร่องวงกบเท่านั้น

เอ้อร์ควนออกแรงกระแทกอย่างเต็มกำลัง!

กลอนเหล็กเส้นเล็กนั่นถูกกระแทกจนงอพับเข้าด้านในในพริบตา!

บานประตูถูกกระแทกจนแง้มออกเป็นร่อง!

"เสียงอะไรน่ะ?!"

จางเผิงเฉิงที่กำลังหมกมุ่นอยู่ในตัณหาบนเตียงตกใจกับเสียงดังสนั่นจนตัวสั่นเทา อารมณ์หดหู่ลงในพริบตา

"ใคร... ใครน่ะ?" โจวฮุ่ยเองก็ตกใจแทบแย่ รีบคว้าผ้าห่มมาคลุมโปงตัวเองไว้แน่น

ทว่านอกประตูไม่มีใครตอบพวกเขาสักคน

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้สติจากความตื่นตระหนกที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

ครั้งที่สอง ก็ตามมาติดๆ!

"โครม!!!"

ครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งแรก!

กลอนเหล็กที่รับน้ำหนักไม่ไหวมาตั้งแต่แรกไม่อาจต้านทานแรงมหาศาลนี้ได้อีกต่อไป เสียงดัง "แกร๊ง" พร้อมกับกรอบประตูไม้ผุๆ ครึ่งซีกถูกกระชากหลุดออกมาจากผนังอย่างแรง!

บานประตูไม้ทั้งบานราวกับถูกค้อนทุบกำแพงพุ่งชนเต็มแรง ล้มครืนเข้าด้านใน!

"โอ๊ย!"

เอ้อร์ควนที่ออกแรงมากเกินไปเบรกตัวเองไม่อยู่ เซถลาตามบานประตู ล้มกลิ้งคลุกคลานลงบนพรมในห้องดังโครม

เขาลูบคลำหัวไหล่ที่เจ็บปวดจากการกระแทก ปากก็สบถด่าทอพลางพยุงตัวลุกขึ้นมา

ส่วนจางเผิงเฉิงและโจวฮุ่ยบนเตียง มองดูประตูที่เปิดอ้าซ่า และใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ก็ดูแปลกตาหน้าประตู สมองของพวกเขาก็ว่างเปล่าไปในพริบตา!

พวกเขารีบคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวไว้อย่างลนลาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอับอายจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้!

จางหมิงหย่วนแหวกฝูงชน เดินนำหน้าเข้ามาเป็นคนแรก

ใบหน้าของเขาถูกปกคลุมด้วยความเย็นยะเยือก สายตาเย็นชาจ้องเขม็งไปที่คู่หญิงร้ายชายเลวที่เปลือยเปล่าบนเตียงอย่างไม่วางตา

"หมิง... หมิงหย่วน?!"

โจวฮุ่ยจ้องมองจางหมิงหย่วนตรงหน้า กรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณ

"ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!"

จากนั้นหล่อนก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าซีดเผือด รีบพูดแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก

"มะ... ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ! หมิงหย่วน! คุณ... คุณฟังฉันอธิบายก่อน! เรื่องมันไม่ได้..."

ยังไม่ทันที่จางหมิงหย่วนจะได้เอ่ยปาก

เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งพรวดผ่านตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว!

หลี่จินฮวานั่นเอง!

"ฉันจะตีแกให้ตายเลยอีนังตัวดี!"

นางพุ่งตรงรี่เข้าไปที่เตียงอย่างเกรี้ยวกราด ไม่เปิดโอกาสให้โจวฮุ่ยตั้งตัว คว้าหมับเข้าที่ผมยาวสลวยสีดำขลับของหล่อนอย่างแรง!

จากนั้นมืออีกข้างที่ไว้เล็บยาวเฟื้อยก็จิกข่วนลงไปอย่างไม่ปรานี!

"โอ๊ย!"

โจวฮุ่ยกรีดร้องลั่น!

บนใบหน้าปรากฏรอยข่วนลึกสามรอยเลือดซิบขึ้นมาในพริบตา!

ส่วนผู้ชายอีกฝั่งของเตียง จางเผิงเฉิงที่ควรจะปกป้องหล่อน ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนนกกระจอกเทศ เอาผ้าห่มคลุมหัวตัวเองไว้แน่น แทบอยากจะระเหยหายไปจากโลกนี้ซะเดี๋ยวนั้น!

ให้ใครเห็นไม่ได้เด็ดขาด!

ห้ามใครเห็นเด็ดขาด!

ถ้าปู่กับพ่อแม่เห็นว่าคนที่อยู่บนเตียงคือเขา... ทุกอย่างพังพินาศแน่!

โจวฮุ่ยถูกตบตีจนร้องกรี๊ดไม่หยุด หล่อนเริ่มดิ้นรนขัดขืนพยายามจะจิกข่วนหลี่จินฮวาคืน

แต่ฝีมือการต่อสู้แบบเด็กๆ ของหล่อน เมื่ออยู่ต่อหน้ามนุษย์ป้าจอมอาละวาดที่พลังต่อสู้ทะลุหลอดอย่างหลี่จินฮวาแล้ว ก็เป็นแค่เรื่องไร้สาระ!

"เพียะ! เพียะ! เพียะ!"

หลี่จินฮวาทั้งจิกผมของหล่อนไว้แน่นไม่ให้ขยับไปไหน อีกมือก็ง้างแขนสุดแรง ฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าสวยๆ ของโจวฮุ่ยฉาดแล้วฉาดเล่าอย่างไม่ยั้งมือ!

"ให้มันร่านนัก!"

"ให้มันสารเลวนัก!"

"กล้ามาหลอกเงินตระกูลจางของเรา! กล้ามาสวมเขาให้หมิงหย่วนบ้านฉัน! ฉันว่าแกคงเบื่อชีวิตแล้วสินะ!"

หลี่จินฮวาทั้งตบทั้งด่า สวมวิญญาณมนุษย์ป้าจอมอาละวาดได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

นางจ้องมองโจวฮุ่ยที่ยังคงพยายามดิ้นรนเอาผ้าห่มมาปิดบังร่างกาย มุมปากยิ่งเหยียดยิ้มเยาะเย้ยอย่างร้ายกาจ

"แหม ยังรู้จักรยางอายอีกเหรอ? ห่อตัวซะมิดชิดเชียวนะ?"

"กล้ามีชู้ข้างนอกก็อย่ากลัวคนเขาเห็นสิ!"

พูดจบนางก็ยื่นมือออกไปอย่างแรง คว้าหมับที่มุมผ้าห่ม แล้วใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกระชากลงมาอย่างสุดแรง!

"มาดูอีนังตัวดีหน้าไม่อายคนนี้กันให้ชัดๆ!"

ผ้าห่มเลื่อนหลุดจากร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนราวกับภาพสโลว์โมชั่น

ทว่า...

ในวินาทีที่ผ้าห่มถูกกระชากออกจนหมด ใบหน้าของผู้ชายบนเตียงก็ปรากฏสู่สายตาทุกคนอย่างชัดเจน

เสียงด่าทอของหลี่จินฮวาก็หยุดชะงักไปดื้อๆ

การกระทำและสีหน้าของทุกคนในห้องราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ

หลี่จินฮวา จางเจี้ยนกั๋ว ปู่ย่าจางโส่วอี้ รวมถึงสองสามีภรรยาจางเจี้ยนหัวที่อยู่รั้งท้าย ต่างก็ยืนอึ้งตะลึงงัน

เวลาในวินาทีนี้ถูกดึงให้ยืดออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เตียงไม้เก่าๆ ที่ยุ่งเหยิงนั่นอย่างไม่วางตา

จดจ้องไปที่ใบหน้าของผู้ชายที่เปลือยเปล่าเช่นกัน และถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนเพราะผ้าห่มถูกกระชากออก

ใบหน้าของหลี่จินฮวายังคงค้างอยู่ในท่าทางดุร้ายราวกับมนุษย์ป้าด่าทอกลางถนน แต่ดวงตาของนางกลับเบิกโพลงขึ้นทีละนิด ในดวงตาหยีเล็กคู่นั้นเริ่มจากความตกตะลึง ตามด้วยความเหลือเชื่อ และสุดท้ายก็กลายเป็นความสับสนงุนงงอย่างหาที่สุดไม่ได้

ส่วนจางเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง สีหน้ายิ่งดูเหมือนถาดผสมสี เขาอ้าปากกว้างอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้สักคำ ทำได้เพียงส่งเสียง "ฮื่อ... ฮื่อ..." ราวกับลมรั่วออกจากท่อลมอย่างน่าสมเพช

ส่วนปู่จางโส่วอี้ที่เพิ่งเบียดตัวเข้ามาถึงหน้าประตู เมื่อเห็นใบหน้าของผู้ชายบนเตียงชัดๆ ก็ราวกับถูกฟ้าผ่าเข้าอย่างจัง! ไม้เท้าในมือหล่นดัง "เคร้ง" ลงบนพื้น! ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ชี้ไปที่เงาร่างบนเตียง ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง!

"เผิง... เผิงเฉิง...?"

ย่ายิ่งหน้ามืดตาลาย หากไม่ใช่เพราะติงซูหลานตาไวประคองไว้ทัน คงได้เป็นลมล้มพับไปตรงนั้นแล้ว

และในฐานะ "เหยื่อ" จางหมิงหย่วนก็เริ่ม "การแสดง" ฉากสุดท้ายของเขาเช่นกัน

"รังสีอำมหิต" บนใบหน้าของเขาแข็งค้างไปในวินาทีนี้

เขามองดูจางเผิงเฉิงบนเตียง มองดูลูกพี่ลูกน้องที่เขา "เคารพรักที่สุด" สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนจาก "ความโกรธ" เป็น "ความตกตะลึง" เหมือนกับคนอื่นๆ

จากนั้นก็เป็น "ความสับสน"

และสุดท้ายก็คือความพังทลายที่มากพอจะทำให้ทุกคนในที่นั้นสะเทือนใจ!

จางหมิงหย่วนเซถอยหลังไปสองก้าว ราวกับว่าโลกทั้งใบถล่มลงมาตรงหน้า

เขายกนิ้วที่สั่นเทาชี้ไปที่คู่หญิงร้ายชายเลวที่เปลือยเปล่าบนเตียง น้ำเสียงแหบพร่า

"...ทำไม... ทำไมถึง..."

"เป็นพี่?!"

หลังจากความเงียบงันราวกับป่าช้าผ่านพ้นไป

ใบหน้าของจางเผิงเฉิงก็กลายเป็นสีตับหมูไปอย่างสิ้นเชิง

เขามองดูใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งเต็มไปด้วยความตกตะลึงหน้าประตู สมองขาวโพลนไปหมด!

จบกัน!

จบเห่แล้ว!

เขาฝืนข่มความอับอายและความหวาดกลัวที่แทบจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ เค้นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้ออกมาจากไรฟัน

"พ่อ... แม่... ปู่ ย่า..."

"หมิงหย่วน..."

"พวกคุณ... ฟังผมอธิบายก่อน... เรื่องมันไม่ได้... ไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณคิดนะ..."

ทว่า "คำอธิบาย" ที่ซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงของเขายังพูดไม่ทันจบ

เงาร่างที่เต็มไปด้วยโทสะอันเดือดพล่านก็พุ่งเข้าใส่!

เป็นจางหมิงหย่วน!

"ไอ้เวรตะไลเอ๊ย!"

"ความตกตะลึง" และ "ความพังทลาย" ทั้งหมดของเขาในวินาทีนี้แปรเปลี่ยนเป็นจิตสังหารที่บริสุทธิ์และดิบเถื่อนที่สุด!

เขาซัดหมัดฮุคอันหนักหน่วงที่อัดแน่นไปด้วยความแค้นข้ามภพข้ามชาติ เข้าใส่ใบหน้าที่ยังคงฝืนยิ้มจอมปลอมของจางเผิงเฉิงอย่างเต็มแรง!

"ปัง!"

เสียงกระแทกทึบ!

จางเผิงเฉิงถูกชกจนตาลาย เลือดกบปากกบจมูก ร่างทั้งร่างราวกับท่อนไม้ที่ถูกตัดขาด ล้มตึงจากเตียงลงไปกองกับพื้นแทบจะหมดสติไปในทันที!

"ว้าย! เผิงเฉิง!"

ป้าสะใภ้หลี่จินฮวาพอเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนถูกทำร้าย ก็สติแตกทันที!

นางไม่สนแล้วว่าจะเป็นโจวฮุ่ยหรือหลี่ฮุ่ย ปากร้องกรี๊ด "อย่าทำเขานะ! แกมีสิทธิ์อะไรมาตีลูกฉัน!" พร้อมกับกางกรงเล็บพุ่งเข้ามาจะฉีกทึ้งจางหมิงหย่วน!

แต่นางยังไม่ทันเข้าถึงตัว

เงาร่างสีเหลืองก็พุ่งมาขวางหน้านางไว้อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

เป็นหัวทองนั่นเอง

เขายืนกอดอก บนใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะเย้ย

"ป้าครับ" เขาเอียงคอ "เรื่องคนหนุ่มสาวเขารักๆ ใคร่ๆ กัน ผู้ใหญ่อย่างเราอย่าเข้าไปยุ่งให้วุ่นวายเลยนะครับ หืม?"