บทที่ 55 การระเบิดอารมณ์ของคนซื่อสัตย์

"ปัง! ปัง! ปัง!"

ภายในห้องเหลือเพียงเสียงหมัดปะทะเข้ากับเนื้อตัวดังทึบๆ!

จางหมิงหย่วนคร่อมอยู่บนร่างของจางเผิงเฉิง ซัดหมัดแล้วหมัดเล่า ระบายความแค้นทั้งหมดที่มีราวกับคนบ้าลงบนใบหน้าที่เขาเกลียดชังมาถึงสองชาติ!

"ไอ้เหี้ยแม่มึงเถอะจางเผิงเฉิง! แกเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ แต่ดันมาแอบกินกับแฟนฉัน!"

"ไอ้สารเลว ฉันจะฆ่าแก!"

"เพียะ! เพียะ!"

ต่อยจนมือเจ็บ เขาก็เปลี่ยนมาเงื้อมือตบหน้าฉาดใหญ่ทั้งซ้ายขวาอย่างไม่ยั้ง!

จางเผิงเฉิงที่โดนซัดจนสติหลุดเริ่มส่งเสียงคำรามพยายามจะขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดน่าสมเพชของมันเมื่ออยู่ต่อหน้าจางหมิงหย่วนที่ดุร้ายราวดุจสัตว์ป่าแล้ว ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก!

ไม่ว่ามันจะดิ้นรนยังไงก็ทำได้แค่ถูกกดติดกับพื้นแล้วขยี้อย่างไร้ทางสู้!

"ว้าย! ลูกแม่!"

หลี่จินฮวาสติแตกไปแล้ว! นางพุ่งเข้ามาจะจิกทึ้งจางหมิงหย่วนราวกับแม่ไก่ปกป้องลูก!

"ไสหัวไปให้พ้นตีนกู!"

เอ้อร์ควนกางแขนขวางนางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก

ส่วนหัวทองเบะปาก ซัดหมัดเข้าใส่พุงพลุ้ยๆ ของหลี่จินฮวาเต็มแรงอย่างไร้ความปรานี!

"อ๊อก—"

หลี่จินฮวาเจ็บจนงอตัวคุดคู้ลงไปกองกับพื้นทันทีราวกับกุ้งต้ม!

"หยุดตีกันได้แล้ว! หยุดเถอะ!"

จางเจี้ยนกั๋วตั้งสติได้ในที่สุด เขาสอดแทรกเข้ามาในห้องที่กำลังโกลาหล ปากก็ยังคงตะโกนพ่นคำพูดแบบข้าราชการออกมาอย่างเปล่าประโยชน์ "หมิงหย่วน! ตั้งสติหน่อย! ความรุนแรงแก้ปัญหาไม่ได้นะ! เรามานั่งคุยกันดีๆ..."

"คุยพ่อมึงสิ!"

จางหมิงหย่วนไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ซัดลูกถีบหนักหน่วงสวนกลับไปเต็มแรง!

"ปัง!"

เข้ากลางหน้าอกของจางเจี้ยนกั๋วพอดี!

จางเจี้ยนกั๋วถูกถีบจนเซถอยหลังไปสองก้าว ก้นกระแทกจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น หายใจแทบไม่ทันจนเกือบขาดใจตาย!

ในจังหวะนั้นเอง จางเจี้ยนหัวก็เบียดตัวเข้ามาได้ในที่สุด

เขามองดูภาพความโกลาหลราวกระทะทองแดงตรงหน้า—

มองดูลูกชายที่กำลังคร่อมร่างซัดหลานชายของตัวเองราวกับสุนัขบ้า;

มองดูพี่ชายแท้ๆ ที่ถูกลูกชายตัวเองถีบกลิ้งไม่เป็นท่า;

มองดูพี่สะใภ้ที่กำลังกุมท้องร้องครวญครางพูดไม่ออก...

จางเจี้ยนหัวไม่ได้เข้าไปห้ามศึก

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น กำปั้นที่เต็มไปด้วยรอยด้านหนากำแน่นสนิท!

เล็บจิกฝังลึกลงไปในฝ่ามือ!

ดวงตาทั้งสองข้างของจางเจี้ยนหัวแดงก่ำเป็นประกาย!

เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดถูกกดดันระเบิดออกมาจากลำคอ!

เขาเข้าใจ!

เขารู้ซึ้งถึงความพังทลาย ความเจ็บปวด และความคลุ้มคลั่งของลูกชายในตอนนี้ยิ่งกว่าใครทั้งหมด!

นั่นคือความสิ้นหวังที่ถูกคนที่รักและไว้ใจที่สุดหักหลังร่วมกัน จนแทบจะฉีกกระชากคนให้แหลกเป็นจุล!

"ไอ้น้องรอง! แกยังยืนบื้อทำหอยอะไรอยู่!"

จางเจี้ยนกั๋วที่ถูกพยุงให้ลุกขึ้นชี้หน้าจางหมิงหย่วนที่ยังคงคลุ้มคลั่ง แล้วแผดเสียงตะคอกใส่จางเจี้ยนหัวอย่างเสียสติ

"ดูไอ้ลูกเวรที่แกเลี้ยงมาสิ! ทำไมไม่รีบไปลากคอมันออกมา!"

"ถ้าลูกชายฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่เอาไว้แน่!"

"หยุดตีกันเถอะ! พอได้แล้ว!"

เถ้าแก่โรงแรมที่ยืนอยู่หน้าประตูกลุ้มใจจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

"ถ้ายังตีกันต่อได้มีคนตายแน่ๆ นะ! ผม... ผมจะแจ้งตำรวจแล้วนะเว้ย!"

"แจ้งแม่มึงสิ!"

ลูกน้องอีกคนของเฉินอวี่ที่ชื่อจ้วงจึล็อกคอเถ้าแก่แล้วลากถอยไปอีกทาง

"หุบปากเน่าๆ ของมึงไปซะ! แน่จริงก็ลองแจ้งตำรวจดูสิวิถีโจร!"

ภายในห้อง

ปู่จางโส่วอี้ ในที่สุดก็ดึงสติกลับมาจากความตกตะลึงในตอนแรกได้บ้างแล้ว

เขาใช้ไม้เท้ากระแทกพื้นดังปังไม่ยั้ง ส่งเสียงแผดกรีดร้องโวยวายออกมาสุดเสียง

"กรรมเวรอะไรร้านแรงนักหนา ตระกูลจางเราไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้เนี่ย!"

เขามองดูจางหมิงหย่วนที่ยังคงซ้อมจางเผิงเฉิงไม่เลิก แล้วหันไปมองลูกชายคนโต น้ำตาแก่ๆไหลพรากด้วยความร้อนรน

"ไอ้น้องรอง! แกยังยืนซื่อบื้ออะไรอยู่อีก! เร็วเข้า! ไปลากตัวหมิงหย่วนออกมาให้ที!"

"เผิงเฉิง... เผิงเฉิงเขาใกล้จะได้เป็นข้าราชการอยู่แล้วนะ! ขืนปล่อยให้โดนตีจนพิการอนาคตเขาพังหมดพอดี!"

"ยังอับอายไม่พออีกเหรอ! มาอาละวาดทุเรศทุรังอะไรกันตรงนี้!"

คำพูดประโยคนี้เปรียบเสมือนเหล็กแดงเผาไฟนาบลงบนหัวใจของจางเจี้ยนหัวอย่างแรง!

ถึงป่านนี้แล้ว!

ในสายตาของคนแก่คนนี้ คนที่ผิดก็ยังคงเป็นลูกชายของเขาเอง! สิ่งที่ตาแก่คนนี้เป็นห่วงก็ยังคงเป็น "อนาคต" ของหลานรักทองคำคนนั้น!

"ไอ้น้องรอง! แกหูหนวกหรือไงวะ!" จางเจี้ยนกั๋วยังคงส่งเสียงเร่งเร้าไม่หยุด

ในที่สุดจางเจี้ยนหัวก็ระเบิดความอัดอั้นตันใจออกมาจนถึงขีดสุด!

เขาหันขวับกลับมา ดวงตาสองข้างที่แดงก่ำจ้องเขม็งไปที่พี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง!

เขาตะโกนระเบิดเสียงออกมาด้วยพลังทั้งหมดที่มี!

"จางเจี้ยนกั๋ว!"

"แกแหกตาดูให้ดีๆ! บนเตียงนั่นมันลูกชายแก! ลูกชายที่แกคุยนักคุยหนาว่าเป็นความ 'ภาคภูมิใจ' ที่ตระกูลจางเราอุตส่าห์ฟูมฟักมาได้ในรอบหลายปี!"

"สิ่งที่มันทำคืออะไร?! แอบได้เสียกับเมียของน้องชายตัวเอง! มันคือไอ้สชาติสัตว์เดรัจฉาน! เลวกว่าหมูกว่าหมาเสียอีก!"

จางเจี้ยนกั๋วอึ้งงันไปกับการระเบิดอารมณ์อย่างกะทันหันนี้

ไอ้คนซื่อบื้อที่ยอมให้ขูดรีดมาตลอดคนนี้ ทำไมจู่ๆ ถึงกล้า...

หน้าของเขาแดงก่ำ ยืดคอแข็งเถียงกลับไปข้างๆ คูๆ ว่า

"แล้วยังไงล่ะ! ยังไงซะลูกแกมันก็เป็นแค่ขยะเปียกที่ปั้นไม่ขึ้นอยู่ดี! ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว! เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ! ถึงกับต้องมาอาละวาดใหญ่โตเพราะเรื่องแค่นี้เลยเหรอ?!"

"กูถรุยหน้าแม่ม!"

คำพูดสารเลวของจางเจี้ยนกั๋วจุดไฟเผาความคับแค้นใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความอดสูที่สะสมมาหลายสิบปีในอกของจางเจี้ยนหัวจนมอดไหม้!

เขาราวกับสิงโตที่ถูกกระตุ้นจนคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าใส่ในพริบตาเดียว!

กระโจนเข้ากดร่างของจางเจี้ยนกั๋วที่ยังคงงุนงงลงไปนอนกับพื้น!

จากนั้นขึ้นคร่อมแล้วระดมกำปั้นหยาบกร้านที่ผ่านการซ่อมสายไฟมาหลายสิบปี ทุบลงไปไม่ยั้งทั้งน้ำตาและเสียงคำราม!

"แกมีสิทธิ์อะไรมาดูถูกลูกฉัน!"

จางเจี้ยนหัวดวงตาสีแดงฉาน ขณะแผดเสียงคำรามก็เปลี่ยนความอัดอั้นตันใจหลายสิบปีให้กลายเป็นหมัดหนักๆ ดั่งหามจั่ว!

"ฉันกตัญญูกับพ่อแม่มันผิดตรงไหน?! ครอบครัวแกเกาะดูดเลือดครอบครัวฉันมาเป็นสิบปี! ฉันเคยปริปากบ่นสักคำไหม!"

"ตอนนี้ลูกชายแกมาทำลายผู้หญิงของลูกชายฉัน! แกยังหน้าด้านพูดจาหมาๆ แบบนี้ออกมาได้อีก!"

"ครอบครัวเดียวกัน! ครอบครัวพ่อมึงสิ แกเคยเห็นฉันเป็นคนในครอบครัวบ้างไหมวะ!"

"ไอ้น้องรอง! แกบ้าไปแล้วเหรอ!"

จางเจี้ยนกั๋วที่ถูกกดอยู่ใต้ร่างสติแตกเช่นกัน! เขาพยายามปัดป้องพร้อมกับสวนหมัดกลับคืนมาเช่นกัน!

สองพี่น้องตะลุมบอนฟัดเหวี่ยงกันอยู่ในห้องที่แคบและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวกามราวกับหมาบ้าสองตัว!

"โธ่เอ๊ย... กรรมเวรจริง ๆ... ช่างเป็นกรรมเวรซะเหลือเกิน..."

ปู่จางโส่วอี้มองภาพพี่น้องฆ่าฟันกันเองตรงหน้า ตาแก่พร่ามัว ขาสั่นพับจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น สีหน้าซีดเซียวราวกับคนใกล้ตาย

ส่วนย่าเอาแต่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆ ปากก็พึมพำซ้ำไปซ้ำมาประโยคเดิมอย่างไร้สติ

"คนในครอบครัว... ทำไมถึงกลายมาเป็น... สภาพนี้ไปได้ล่ะ..."

อีกด้านหนึ่ง

จางหมิงหย่วนมองดูจางเผิงเฉิงที่นอนสะินสะออด หน้าตาบวมปูดปานหัวหมูจนแทบสลบเหมือดใต้ร่าง ไฟโทสะในใจก็เริ่มมอดดับลง

เขายืนขึ้นช้าๆ

ถอยหลังไปสองก้าว

บังเอิญเห็นพ่อของตัวเองกำลังเพลี่ยงพล้ำในการตะลุมบอนกับลุงใหญ่

แววตาของจางหมิงหย่วนเย็นยะเยือกขึ้น ยกเท้าเตะสวนกลับไปทันที!

เข้ากลางเอวของจางเจี้ยนกั๋วเต็มแรง!

"อ๊าก—"

จางเจี้ยนกั๋วแผดเสียงร้องโหยหวน แรงฮึดหลุดลอยหายไปในพริบตา

พ่อจางเจี้ยนหัวสบโอกาสพลิกตัวขึ้นขี่ พรมนวดหมัดชุดใหญ่ใส่ไม่ยั้งมืออีกรอบ!

"ไอ้พวกเปรตสูบเลือดสูบเนื้อ พวกแกทุกคนต้องชิบหายกันให้หมด! ไอ้เด็กเปรตกล้าทำร้ายผู้ใหญ่ ไอ้แก่ชาติชั่วกล้าซัดพี่ชายตัวเอง บ้านเมืองไม่มีขื่อมีแปแล้วหรือไง!"

"จางหมิงหย่วน ไอ้ลูกผสมชาติชั่ว กล้าทำร้ายลูกฉัน ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

"ตาแก่! บ้านรองมันจะตีคนในบ้านตายอยู่แล้ว ทำไมไม่รีบห้ามมันล่ะ!"

หลี่จินฮวาที่ถูกหัวทองล็อกตัวไว้ เห็นสามีและลูกชายโดนซัดฝ่ายเดียวก็เริ่มพ่นคำด่าทอที่หยาบคาดที่สุดออกมา!

"ติงซูหลาน! แกดูสิ่งที่ไอ้ลูกเปรตที่แกสอนมาสิ! เขาบอกว่าแม่ดีย่อมสอนลูกให้เสียคน เป็นเพราะแกมันอีผู้หญิงหน้าโง่ ถึงได้เลี้ยงลูกออกมาเป็นไอ้สวะแบบนี้ วันนี้ฉัน..."

"เพียะ!!!"

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวีดหวิวสะท้านก้องไปทั่วห้องที่โกลาหล!

การกระทำทุกอย่างหยุดชะงักลงชั่วขณะ!

ผู้หญิงที่อ่อนแอและใจดีที่สุดในบ้าน เอาแต่นั่งร้องไห้เงียบๆ มาตลอดอย่าง ติงซูหลาน ในตอนนี้ดวงตาส่งประกายสีแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทายืนอยู่ตรงหน้าหลี่จินฮวา

นางกัดฟันกรอด รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดในชีวิตเปล่งเสียงที่ดังที่สุดในความทรงจำออกมา

"ครอบครัวเรายอมพวกคุณ ยอมให้พวกคุณเอาเปรียบ! นั่นก็เพราะพี่รองเขากตัญญู! ให้เกียรติผู้ใหญ่!"

"แต่พวกคุณล่ะ!"

"พวกคุณรังแกลูกฉันขนาดนี้! เอาดาบมาแทงหัวใจลูกฉัน!"

"ฉะ... ฉันวันนี้จะสู้ตายกับพวกคุณ!"

เมื่อมองดูแม่ผู้เป็นคนยอมคนเรื่อยมา บัดนี้กลับแปลงร่างเป็นแม่สิงโตปกป้องลูก แยกเขี้ยวขู่ใส่หลี่จินฮวา

หัวใจของจางหมิงหย่วนคล้ายถูกบางสิ่งกระแทกเข้าอย่างจัง

หยดน้ำตาร้อนผ่าวสองสายไหลรินอาบแก้มของเขาโดยไม่รู้ตัว