บทที่ 56 ไอ้หยา!

เสียงตบหน้าของติงซูหลานประหนึ่งสะเก็ดไฟที่ถูกโยนลงในถังดินปืน ส่งผลให้หลี่จินฮวาเดือดพล่านขึ้นมาในทันที!

"นังผู้หญิงสารเลว กล้าตบฉันเรอะ!"

หลี่จินฮวากรีดร้องเสียงหลง สติแตกไปแล้ว นางยื่นเล็บที่ยาวและแหลมคมออกไป หวังจะกระชากผมของติงซูหลานอย่างบ้าคลั่ง!

แต่ทันทีที่นางพุ่งตัวออกไป ร่างหนึ่งก็มายืนขวางหน้าติงซูหลานไว้

เป็นจางหมิงหย่วน!

บนใบหน้าของเขายังมีคราบน้ำตาไม่แห้งดี ทว่าสายตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ทั้งสิ้น

เพียะ!

สะบัดมือตบกลับไปฉาดใหญ่!

เพียะ!

ตบซ้ำเข้าไปอีกฉาด!

สองฉาดติดต่อกัน ทั้งหนักทั้งแรง ฟาดลงบนใบหน้าอันอวบอึดของหลี่จินฮวาอย่างจัง!

เลือดกำเดาของหลี่จินฮวาพุ่งกระจายทันที!

"อ๊อก—"

นางกรีดร้องหมุนตัวไปครึ่งรอบ ก่อนจะก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด!

"ไอ้ลูกสวะเวรเอ๊ย! ฟ้าดินไม่เป็นใจแล้ว! ฆ่าคนแล้ว! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

จางหมิงหย่วนมองดูนางที่กำลังเกลือกกลิ้งโวยวายอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

เขาเงยเท้าขึ้น เล็งไปที่ปากที่ยังคงพ่นคำด่าทอสกปรกออกมาไม่หยุด

ซัดลงไปเต็มแรง!

ปัง!

เสียงร้องโหยหวนของหลี่จินฮวาสิ้นสุดลงในทันที

"หยุดนะ! แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

ปู่จางโส่วอี้มองดูเหตุการณ์ความวุ่นวายที่หลานชายซ้อมป้าสะใภ้และหลานชายคนโตซ้อมลุงใหญ่ด้วยความโกรธจนตัวสั่นเทา!

เขาใช้ไม้เท้ากระแทกพื้นดังปังไม่ยั้ง เสียงตะโกนแหบพร่าดังก้องออกมา

"หยุดให้หมด! ถ้ายังตีกันอีก! ถ้ายังตีกันอีก! ฉัน... ฉันจะเอาหัวโหม่งตายให้ดูต่อหน้าพวกแก!"

นี่คือคำขู่ที่ได้ผลที่สุดเวลาที่เขาใช้กับจางเจี้ยนหัว

ทว่า

จางหมิงหย่วนหันกลับมาอย่างช้าๆ

เขามองปู่ของตัวเอง น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว

"ได้เลยครับ"

"ยังไงวันนี้เรื่องมันก็บานปลายมาถึงขนาดนี้แล้ว"

"ปู่เอาหัวโหม่งเลยครับ โรงแรมจะได้มีศพเพิ่มอีกศพ เรื่องจะได้เป็นข่าวใหญ่โตขึ้นไปอีก"

เขามองดูใบหน้าแก่ชราที่บิดเบี้ยวเพราะความตกตะลึง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม

"ถึงเวลานั้น ก็ปล่อยให้ไอ้ 'หลานรักทองคำ' ของปู่คนนี้ ต้องติดตราตรึงใจไปชั่วชีวิตว่า เขาคือคนที่แอบได้เสียกับคู่หมั้นของน้องชายตัวเอง จนบีบให้ปู่แท้ๆ ต้องตาย!"

"ให้เขาใช้ชีวิตแบบเอาหางจุกตูดไปตลอดกาลเถอะ!"

"แก—!"

ประโยคนี้ ราวกับหมัดที่หนักหน่วงยิ่งกว่ากำปั้นใดๆ แทงทะลวงเข้ากลางหัวใจของจางโส่วอี้อย่างจัง!

เขารู้สึกเหมือนโลกมืดลงไปชั่วขณะ ลมหายใจติดขัด

ร่างทั้งร่างหงายหลังตึง เกือบจะช็อกตายอยู่ตรงนั้น!

สิบนาทีต่อมา โลกก็กลับมาเงียบสงบ

หน้าห้อง 203 เต็มไปด้วยผู้พักอาศัยที่อยากรู้อยากเห็น พวกเขาชี้ไม้ชี้มือผ่านช่องว่างของประตู

ภายในห้องนั้นเละเทะไม่เป็นท่า

โจวฮุ่ยสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว กอดเข่านั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ตัวสั่นเทาราวกับใบไม้ร่วงกลางสายลมฤดูใบไม้ร่วง

หล่อนสะอึกสะอื้นไปพลาง ใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความหวาดกลัว จ้องเขม็งไปที่จางหมิงหย่วนไม่วางตา

จางเผิงเฉิงในที่สุดก็พอจะหายใจได้คล่องขึ้น

สภาพของเขาในตอนนี้ คำว่า "อนาถ" ยังน้อยไป ใบหน้าดูไม่เป็นผู้เป็นคน สีม่วงคล้ำสลับแดง บวมตุ่ยราวกับหัวหมู ดวงตาเหลือเพียงเป็นเส้นเดียว เลือดปนน้ำลายน้ำตาอาบเต็มหน้า รอยแผลที่หน้าผากยังคงมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด

ลุงใหญ่จางเจี้ยนกั๋วนั่งพิงกำแพง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง หายใจหอบถี่ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่ทั้งสกปรกและยับยู่ยี่ ปรากฏรอยเท้าชัดเจนหลายจุด

ป้าสะใภ้หลี่จินฮวาสภาพดูย่ำแย่ที่สุด

นางฟันหน้าหักไปซี่หนึ่ง มุมปากมีเลือดไหลซึม นอนราบอยู่กับพื้นไม่ไหวติง เผยให้เห็นเนื้อพุงที่กองอยู่รอบเอว ไม่รู้ว่าสลบไปจริงๆ หรือแกล้งตายกันแน่

ความโกรธเกรี้ยวของพ่อจางเจี้ยนหัวจางหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและใบหน้าที่เขียวคล้ำ

เขานั่งอยู่ข้างเตียงที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง สูบบุหรี่จัดติดต่อกันมวนแล้วมวนเล่า ควันโขมงลอยคลุ้ง

แม่ติงซูหลานกุมมือของจางหมิงหย่วนไว้แน่น ฝ่ามือเย็นเยียบ นิ้วมือสั่นเทา

ในดวงตาที่อ่อนโยน เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเลื่อนลอย

ลูกชายของเธอไปทำร้ายคนอื่น...

แถมยังซ้อมคนอื่นจนสะบักสะบอมขนาดนี้

ตีทั้งพี่ชายแท้ๆ ของสามี ตีทั้งหลานชายแท้ๆ แล้วยังตีป้าสะใภ้...

เรื่องนี้ สุดท้ายแล้วจะลงเอยยังไงกันแน่...

จางหมิงหย่วนส่งสายตาให้หัวทอง

หัวทองเข้าใจทันที เดินไปที่ประตู แล้วตะคอกใส่กลุ่มคนที่ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความหยาบคาย "มองอะไรกัน! ไม่เคยเห็นคนตีกันหรือไง! ไสหัวไปให้หมด!"

เขายังส่งลูกน้องคนหนึ่งลงไปข้างล่างเพื่อ "ปลอบประโลม" เถ้าแก่โรงแรมที่ใกล้จะร้องไห้อยู่รอมร่อ

"ปัง!"

ประตูห้อง 203 ถูกปิดลงอย่างแรง

ตัดขาดจากทุกสิ่งภายนอก

ในห้องเหลือเพียงความเงียบงันราวกับความตาย และเสียงหอบหายใจของทุกคน

จางหมิงหย่วนเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าพ่อที่กำลังเลื่อนลอย ดึงซองบุหรี่ที่แบนแต๊ดแต๋ออกจากกระเป๋าเสื้อของพ่อ แล้วจุดสูบให้ตัวเองหนึ่งมวน

ควันบุหรี่ลอยสูงขึ้น บดบังคิ้วและดวงตาของเขา แต่ไม่อาจปิดบังความเยือกเย็นในแววตาไปได้

"ไม่ใช่ว่าอยากจะคุยกันหรือครับ?"

น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่มันทำลายความเงียบลง

"เอาล่ะ"

"มาคุยกันเถอะ"

จางหมิงหย่วนรู้ดีว่า ถ้าเรื่องวันนี้แจ้งตำรวจ บาดแผลของจางเผิงเฉิงก็เพียงพอที่จะทำให้เขาโดนข้อหา "ทำร้ายร่างกายโดยเจตนา"

ถูกคุมตัว ปรับเงิน มีคดีติดตัว

เส้นทางข้าราชการที่เพิ่งจะเห็นแสงสว่างรำไรนั่น ก็จะถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์

ถึงแม้ตัวเองจะมีวิธีจัดการพวกเขามากมาย แต่จางเผิงเฉิงน่ะ ตอนนี้เพิ่งสอบข้อเขียนเสร็จไม่นาน เป็นช่วงสำคัญของการตรวจสอบประวัติ ถ้าเรื่องอื้อฉาวนี้หลุดออกไป จางเผิงเฉิงก็กลายเป็นหนูสกปรกที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ทันที!

แต่นี่... จบแค่นี้เหรอ?

จางหมิงหย่วนมองดูจางเผิงเฉิงที่กองอยู่บนพื้นราวกับเศษเนื้อ ความเย็นเยือกในก้นบึ้งหัวใจพุ่งพล่าน

ไม่พอ!

ยังไม่พอ!

ทำให้เขาเสียชื่อเสียง จนไม่ได้ทำงานงั้นเหรอ?

ใจดีกับมันเกินไปแล้ว!

สิ่งที่เขาต้องการ คือการทำให้จางเผิงเฉิงเหมือนกับตัวเขาในชาติก่อน ให้ได้เห็นความหวัง ให้ได้บินขึ้นไปบนฟ้าก่อน!

จากนั้น ค่อยใช้มือของตัวเอง ถีบมันตกลงมาจากสวรรค์สู่ก้นบึ้งของโคลนตมที่ลึกที่สุด!

ให้มันได้ลิ้มรสชาติของการตกจากสวรรค์ลงสู่นรกว่ามันเป็นอย่างไร!

เขาจะทำให้จางเผิงเฉิง ทำให้ครอบครัวจางเจี้ยนกั๋ว และทำให้จางโส่วอี้ผู้ลำเอียงคนนั้น ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เขาเคยได้รับในชาติก่อนอย่างถึงแก่น!

ปู่กับย่านั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความเลื่อนลอย ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของจางหมิงหย่วน

ทว่าหลี่จินฮวาที่กองอยู่บนพื้น กลับดีดตัวขึ้นมาอย่างกับศพคืนชีพ!

นางไม่สนแม้แต่เลือดที่มุมปากหรือฟันที่หักไป ชี้หน้าจางหมิงหย่วนแล้วระเบิดเสียงคำรามออกมาอีกรอบ!

"คุย? คุยพ่อมึงสิ!"

"แกเล่นงานฉัน! เล่นงานพี่ชายแก! เล่นงานหลานแก! จนเป็นสภาพนี้! แกยังจะกล้าคุยอีกเหรอ?!"

"บอกไว้เลย! ไม่จบ! เรื่องนี้ไม่จบเด็ดขาด!"

"ฉันจะแจ้งความ! ฉันจะไปแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้! ฉันจะให้ไอ้ลูกสวะอย่างแกติดคุกให้ได้!"

หัวทองที่อยู่ข้างๆ บี้บุหรี่ทิ้ง แล้วสะบัดมือตบเข้าที่หน้านางอีกฉาด!

"ไอ้หยา! นี่แกยังไม่เรียนรู้ใช่ไหมว่าต้องคุยกับพี่หย่วนของพวกเรายังไงให้มันดีๆ น่ะหะ!"