บทที่ 57 สามเงื่อนไข

เสียงตบหน้าของหัวทองเมื่อครู่ มีอิทธิพลเหนือกว่าคำขู่ใดๆ ทั้งสิ้น

หลี่จินฮวากุมแก้มที่ร้อนผ่าวของนางเอาไว้ อ้าปากค้างแต่ไม่กล้าหลุดคำพูดใดออกมาอีกแม้แต่คำเดียว

นางไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น สิ่งเดียวที่นางกลัวคือพวกนักเลงหัวไม้ที่ไม่รู้จักเหตุผล รู้จักแต่การใช้กำปั้นฟาดฟันอย่างเจ้าหัวทองคนนี้

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ และความหวาดกลัวที่กดทับเอาไว้

จางหมิงหย่วนพ่นควันบุหรี่ออกมา

ควันสีขาวขุ่นลอยฟุ้งขึ้นไปเหนือศีรษะ เขามองผ่านม่านควันไปยังใบหน้าที่บิดเบี้ยวของหลี่จินฮวา

"จะแจ้งความ?"

เขายิ้ม เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่กลับบาดลึกเข้าไปในหูของทุกคนที่อยู่ในที่นั้นราวกับเข็ม

"ได้เลย"

"พวกแกไปแจ้งซะตอนนี้เลย"

สายตาของเขากวาดผ่านลุงใหญ่จางเจี้ยนกั๋ว ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ปู่จางโส่วอี้ เขากล่าวออกมาอย่างไม่รีบร้อน

"ตัวผม จางหมิงหย่วน ชีวิตกระจอกๆ เส้นหนึ่ง"

"ถ้าจับผมเข้าคุกไป เต็มที่ก็แค่ข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา"

"ติดคุกสักสิบวันครึ่งเดือน เสียค่าปรับอีกนิดหน่อย ผมยอมรับ"

จางหมิงหย่วนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพลิกประโยคทันที สายตาจับจ้องไปที่จางเผิงเฉิงที่กำลังคร่ำครวญอยู่บนพื้นอย่างแม่นยำ

"แต่พี่ชายที่ 'อนาคตไกล' ของฉันล่ะ?"

"อำเภอชิงสุ่ยไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนักหรอกนะ"

"'บุตรชายของผู้นำบริษัทขนส่งอำเภอ นักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังที่กำลังจะสอบรับราชการ แอบเป็นชู้กับคู่หมั้นของน้องชายตัวเอง ถูกจับได้คาเตียง จนกลายเป็นคดีเลือดในครอบครัว'..."

ทุกคำที่จางหมิงหย่วนพูดออกมา สีเลือดบนใบหน้าของจางเจี้ยนกั๋วและจางโส่วอี้ก็ยิ่งจางลงไปอีก

"ข่าวเด็ดขนาดนี้ พวกแกทายซิว่าจะลือไปได้ไกลแค่ไหนในอำเภอนี้?"

"แล้วตำแหน่งข้าราชการที่เขาจะสอบนั่นน่ะ ยังจะมีหวังไหม?"

"แล้วต่อไป เขาจะเอาหน้าไปมองใครในอำเภอชิงสุ่ยได้อีก?"

จางหมิงหย่วนกางมือออกแล้วยิ้ม รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความสะใจ

"ผมไม่สนใจหรอก"

"ยังไงในสายตาพวกแก ผมก็แค่เศษดินขี้โคลน ผมจะกลัวอะไร?"

"ผมแค่อยากรู้ว่า พวกแกจะแคร์หรือเปล่า"

ไม่ได้!

ไม่ได้เด็ดขาด!

คำนี้ระเบิดก้องอยู่ในหัวของจางโส่วอี้! หลานรักทองคำของเขาอนาคตไกลจะมาพินาศเพราะเรื่องอื้อฉาวพรรค์นี้ไม่ได้!

"ไม่ได้!" เขาร้องโพล่งออกมา เสียงแหบพร่า

สมองของจางเจี้ยนกั๋วก็กำลังหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว

ถ้าแจ้งความ จางหมิงหย่วนติดคุกก็จริง

แต่อนาคตของเผิงเฉิง ก็จบสิ้นไปพร้อมกันด้วย!

เขาเงยหน้าขึ้นมองหลานชายที่ดูไม่เหลือเค้าเดิมคนนี้ สายตาที่ดูเหมือนควบคุมทุกอย่างได้นั่นทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงหัวใจ

"...แกต้องการอะไร" คอของเขาแห้งผากจนแทบพ่นไฟได้

พอได้ยินน้ำเสียงอ่อนลงของสามีและพ่อตา หลี่จินฮวาที่กองอยู่บนพื้นก็สติแตกขึ้นมาทันที!

จะจบแค่นี้เหรอ?

จบง่ายๆ แบบนี้เลยเรอะ?!

ไอ้ที่นางกับลูกชายโดนซ้อมไปเนี่ย ถือว่าฟรีหรือไง?!

"จางเจี้ยนกั๋ว! จางโส่วอี้! พวกแกสองคนแก่จนเลอะเลือนไปแล้วหรือไง!" นางไม่สนใจอาวุโสอะไรทั้งนั้น ชี้หน้าด่าทั้งสองคน "แม่ลูกเราโดนตีจนสภาพนี้ พวกแกยังคิดจะยอมความกันอีกเหรอ?! ฉันบอกพวกแกไว้เลยว่า ฝันไปเถอะ!"

"หุบปาก!"

ครั้งนี้ ไม่รอให้จางหมิงหย่วนเอ่ยปาก จางโส่วอี้แผดเสียงคำรามลั่น!

ดวงตาแก่ชราที่ขุ่นมัวคู่นั้น เปล่งประกายดุดันน่ากลัว!

"ยังอับอายไม่พออีกหรือไง!"

หลี่จินฮวาชะงักไปกับอำนาจกดดันนั้น คำพูดที่เหลือจำใจกลืนกลับลงคอไป

จางเจี้ยนกั๋วไม่อยากเสียเวลากับนังเมียโง่ๆ คนนี้อีก

เขาหันไปมองน้องชายจางเจี้ยนหัวที่เงียบมาตลอด น้ำเสียงแทบจะอ้อนวอน "น้องรอง... เรื่องนี้... พอแค่นี้ได้ไหม? เราคงไม่ปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิดจนจบไม่ได้หรอกนะ"

จางเจี้ยนหัวไม่พูดอะไร

เขาสูบบุหรี่อย่างเงียบเชียบ สุดท้ายก็หันไปมองลูกชายของตัวเอง

นับจากวินาทีนี้ไป บ้านหลังนี้ จางหมิงหย่วนเป็นคนตัดสินใจ

จางหมิงหย่วนทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ใช้ปลายเท้าบดขยี้

ประกายไฟดับลงดัง "ซู่"

"อยากจบใช่ไหม? ได้"

"สามเงื่อนไข"

เขายกนิ้วแรกขึ้น

"ข้อแรก วันนี้ที่ถูกตี ถือว่าฟรี ต้นเหตุมาจากจางเผิงเฉิงทำตัวเอง หลังจากนี้ใครห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีก และห้ามเอาผิดใดๆ ทั้งสิ้น"

เขาชูนิ้วที่สอง

"ข้อสอง จ่ายเงิน การกระทำของจางเผิงเฉิงสร้างความเสียหายทางจิตใจมหาศาลให้กับครอบครัวของฉัน"

"ห้าหมื่น"

เขาชูนิ้วที่สาม สายตามองไปที่โจวฮุ่ยที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ในมุมห้อง

"ข้อสาม เงินห้าหมื่นนี้ต้องระบุรายการให้ชัดเจน"

"ไม่ใช่เงินชดเชย"

"แต่เป็นเงิน 'ยืม' สี่พันที่โจวฮุ่ยหลอกเอาไปจากแม่ฉัน ส่วนที่เหลือ คือเงินที่บ้านพวกแกติดค้างที่ยืมพ่อฉันไปตลอดหลายปีนี้!"

"เขียนให้ชัดเป็นลายลักษณ์อักษรว่าต่อจากนี้ บัญชีของสองบ้านเคลียร์จบ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กันอีก!"

"ห้าหมื่น?! แกจะไปปล้นหรือไง!"

พอได้ยินคำว่า "ห้าหมื่น" หลี่จินฮวาก็ระเบิดอารมณ์อีกรอบ

"แกซ้อมลูกชายฉัน ยังกล้ามาเรียกเงินฉันอีก! ฉัน..."

"หุบปากซะ!"

คราวนี้ไม่รอให้หลี่จินฮวาได้อาละวาด จางโส่วอี้ก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายทุบไม้เท้าลงพื้นดังสนั่น!

"ปัง!"

เสียงดังทึบ

"จางเจี้ยนกั๋ว! เอาเมียบ้าๆ ของแกไปจัดการให้ดีๆ หน่อยซิ!"

"หลี่จินฮวา!" จางเจี้ยนกั๋วระเบิดอารมณ์ออกมาเช่นกัน ชี้หน้าด่าเมีย "ถ้าแกกล้าพูดออกมาอีกคำเดียว ก็ไสหัวออกไป!"

เขาปราบผู้หญิงที่คอยแต่จะสร้างเรื่องคนนี้ลงได้ชั่วคราว

เขาหันกลับมามองจางหมิงหย่วน สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตัดสินใจครั้งสุดท้าย

"หมิงหย่วน วันนี้พวกเรายอมแพ้ จะไม่เอาเรื่อง"

"แต่เงิน ห้าหมื่นบาทไม่มีทางให้เด็ดขาด!"

"เหรอครับ?"

จางหมิงหย่วนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

ถึงเวลาต้องเผยไพ่ใบสุดท้ายแล้ว

สายตาของเขาเปลี่ยนไปจ้องโจวฮุ่ยที่ตัวสั่นเทาอยู่ในมุมห้องทันที

"โจวฮุ่ย เธออ้างว่า 'ยายป่วยหนัก' แล้วหลอกเอาเงินสี่พันจากแม่ฉันไป เงินก้อนนี้ เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์น่าจะเอาไปให้จางเผิงเฉิงสินะ?"

"ฉันไม่ได้ทำ!"

โจวฮุ่ยกรีดร้อง

"แม่คุณเต็มใจให้ฉันเอง! ฉันไม่ได้หลอก!"

"เพียะ!"

เสียงดังฟังชัด

จางหมิงหย่วนไม่อยากเสียเวลาพูดมาก เดินเข้าไปตบหน้าโจวฮุ่ยฉาดใหญ่!

"จนป่านนี้แล้ว ยังจะปากแข็งอีก!"

เขากระชากผมของโจวฮุ่ยลากออกจากมุมห้องมากลางห้อง

"บอกไว้เลยนะ การใช้ชื่อเสียงการแต่งงานมาสร้างเรื่องเท็จเพื่อหลอกเอาทรัพย์สิน นี่เขาเรียกว่าฉ้อโกง!"

เขาจ้องโจวฮุ่ยที่ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง พูดทีละคำราวกับอ่านคำพิพากษา

"ตามกฎหมายปัจจุบัน แค่ฉ้อโกงเกินสองพันบาท ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเข้าไปกินข้าวในคุกได้หลายปีแล้ว!"

"นั่น... นั่นก็เป็นความผิดของนังตัวดีคนเดียว!" หลี่จินฮวาอดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง "เกี่ยวกับลูกชายฉันยังไง!"

"ไม่เกี่ยวเหรอ?"

จางหมิงหย่วนยิ้ม

เขาส่งสายตาให้หัวทอง

หัวทองเข้าใจทันที รีบพุ่งเข้าไปรื้อค้นตัวจางเผิงเฉิงที่กำลังคร่ำครวญอยู่บนพื้น

ไม่นานนัก ซองจดหมายซองหนึ่งก็ถูกควักออกมาจากกระเป๋ากางเกงของจางเผิงเฉิง

ข้างในมีเงินสดพอดีเป๊ะ สามพันหยวน

จางหมิงหย่วนรับซองเงินมา แล้วโยนลงบนพื้นต่อหน้าจางเจี้ยนกั๋ว

"แค่หลักฐานนี้ ก็เพียงพอจะพิสูจน์ได้ว่า สองคนนี้เป็นสมรู้ร่วมคิดกัน!"

น้ำเสียงของเขาไม่มีอารมณ์ใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป

"ลุงใหญ่ ลุงจะปากแข็งต่อก็ได้"

"แต่ถ้าแจ้งความเมื่อไหร่ เรื่องมันจะไม่จบแค่ว่าจางเผิงเฉิงจะเป็นข้าราชการได้ไหมแล้วล่ะ"

"แต่มันคือการที่เขาต้องเข้าไปนอนคุกพร้อมกับผู้หญิงคนนี้ยังไงล่ะ!"