บทที่ 58 นับแต่นี้ไป ขาดกัน!

ฉ้อโกง

สมรู้ร่วมคิด

ติดคุก

แต่ละคำ ล้วนทำให้หัวใจของจางเจี้ยนกั๋วกระตุกวูบ

ในฐานะที่เขาเป็นคนหายากที่เรียนจบชั้นมัธยมปลายในยุคแรกๆ และยังไต่เต้าจนได้เป็นผู้บริหารในรัฐวิสาหกิจ เขารู้ซึ้งถึงน้ำหนักของคำว่า "ความรับผิดทางอาญา" ดีกว่าใครในห้องนี้

หากประวัติของเผิงเฉิงมีคดี "สมรู้ร่วมคิดฉ้อโกง" ติดตัว อนาคตของเด็กคนนี้ก็ถือว่าจบสิ้นแล้ว

อย่าว่าแต่ตำแหน่งข้าราชการเลย งานดีๆ ที่มีหน้ามีตาก็จะไม่มีวันได้ทำอีกต่อไป

จางโส่วอี้ที่อยู่ข้างๆ ก็อ่านความรุนแรงของสถานการณ์ออก จากใบหน้าที่ซีดเผือดในพริบตาของลูกชายคนโต

เขาอ้าปากค้าง แต่คำพูดที่มักจะใช้อ้างความอาวุโสมาข่มคนอื่น กลับจุกอยู่ที่ลำคอที่แห้งผาก ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่แอะเดียว

อากาศในห้องเงียบสงัดราวกับความตาย

สมองของจางเจี้ยนกั๋วหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว แต่ในใจกลับเหมือนถูกมือสองข้างฉีกทึ้ง

ห้าหมื่นหยวน!

นั่นมันเงินเก็บเกือบครึ่งหนึ่งของบ้านเขาเลยนะ!

จะให้ยกให้ครอบครัวน้องรองที่เขาดูถูกมาตลอดไปฟรีๆ อย่างนั้นเหรอ?

เขาจะยอมได้ยังไง!

จางเผิงเฉิงที่นอนกองอยู่บนพื้น ใช้ดวงตาที่บวมจนเหลือเพียงรอยแยกเล็กๆ จ้องเขม็งไปที่จางหมิงหย่วนที่กำลังสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์

ไอ้สวะ!

ไอ้สวะที่ถูกเขาเหยียบย่ำมาตั้งแต่เด็กจนโตคนนี้!

มันกลับใช้วิธีที่น่าอับอายและน่าอัปยศที่สุด เหยียบย่ำหน้าตาและอนาคตของเขาให้จมดิ่งลงไปในโคลนตมอีกครั้ง!

เขาอยากจะกระโดดขึ้นไปสู้ตายกับไอ้ลูกผสมนี่เดี๋ยวนี้เลย!

"แปะ"

จางหมิงหย่วนทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ใช้ปลายเท้าบดขยี้ประกายไฟให้ดับลง

เขายกมือขึ้น เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง น้ำเสียงราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก

"สิบนาที"

"ถ้ายังไม่เห็นเงิน กับหนังสือสัญญา"

สายตาของเขากวาดมองผ่านจางเจี้ยนกั๋ว ก่อนจะไปหยุดที่ใบหน้าของจางโส่วอี้ มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบ

"งั้นผมก็คงต้องพา 'พี่ชายแสนดี' กับ 'พี่สะใภ้แสนดี' ของผม ไปนั่งเล่นที่ลานกว้างหน้าศาลากลางอำเภอด้วยตัวเองแล้วล่ะ"

"ผมจะเล่าวีรกรรมอันทรงเกียรติของทั้งสองคน ให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาฟังอย่างละเอียดและใจเย็นที่สุด"

"ถึงตอนนั้น จะได้เข้าซังเตกก่อน หรือจะจมน้ำลายคนทั้งอำเภอตายก่อน ก็คงต้องแล้วแต่บุญแต่กรรมของเขาแล้วล่ะ"

"ทำไมล่ะ! ทำไมเงินต้องให้บ้านฉันเป็นคนออกด้วย!"

หลี่จินฮวาที่สติแตกกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง นางชี้หน้าโจวฮุ่ย ดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย

"ถึงเงินจะเจอในกระเป๋าลูกชายฉัน ก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าเขาสมรู้ร่วมคิด!"

"เป็นมัน! เป็นนังตัวดีนี่เองที่ร่าน หลอกเอาเงินมาแล้วยัดเยียดให้ลูกชายฉัน! ลูกชายฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น! นังร่านนี่แหละที่มายั่ว มาเกาะแกะเขาเอง!"

"ใช่!"

สมองที่มึนงงของจางเจี้ยนกั๋วสว่างวาบขึ้นมา!

เงินไม่ได้เขียนชื่อไว้สักหน่อย! แค่เผิงเฉิงยืนกรานปฏิเสธ แกจะเอาหลักฐานที่ไหนมามัดตัว จางหมิงหย่วน?

จางหมิงหย่วนเพียงแค่ค่อยๆ หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอีกมวนอย่างใจเย็น แววตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

ประโยคแรกที่เขาพ่นออกมา ก็ทำให้ความหวังที่เพิ่งจุดติดของจางเจี้ยนกั๋วมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน

"ลุงใหญ่ ลืมบอกไป เงินที่แม่ผมให้โจวฮุ่ยไปน่ะ ผมเพิ่งไปเบิกมาจากธนาคารเมื่อสองวันก่อน ตั้งใจจะเอามาทำทุนทำธุรกิจ"

"ธนบัตรพวกนั้น เลขตองเรียงกันหมด"

"ธนาคารมีบันทึกหมายเลขของทุกใบเอาไว้"

"ลุงเป็นถึงผู้บริหารในหน่วยงาน น่าจะรู้ดีกว่าผมนะ ว่านี่หมายความว่ายังไง?"

สีเลือดบนใบหน้าของจางเจี้ยนกั๋ว "ซีด" เผือดลงไปอย่างรวดเร็วจนซีดขาวราวกับกระดาษ

จางหมิงหย่วนไม่ได้หยุดแค่นั้น

เขาพ่นควันบุหรี่ออกมา ท่ามกลางควันสีขาวขุ่น แววตาของเขาแฝงไปด้วยการเยาะเย้ยอย่างหนักหน่วง

"ข้อสอง"

"ลุงคิดจะให้จางเผิงเฉิงลอยนวล แล้วโยนความผิดทั้งหมดไปให้โจวฮุ่ยรับหน้าคนเดียว"

"เป็นความคิดที่ดีนะ"

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน สายตาจับจ้องไปที่โจวฮุ่ยที่หน้าซีดเผือดราวกับกรวยแหลมแทงทะลุ

"แต่ลุง... ก็ต้องถามเจ้าตัวเขาด้วยนะ ว่าเต็มใจจะยอมเป็นแพะรับบาปคดีใหญ่โตขนาดนี้ แทนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของลุงหรือเปล่า?"

คำพูดนี้ ทำให้โจวฮุ่ยที่กำลังสติหลุดลอยสะดุ้งเฮือก!

ใช่!

ครอบครัวตระกูลจางพวกนี้ คิดจะผลักไสให้หล่อนเป็นแพะรับบาป!

ถ้าหล่อนโดนจับเข้าคุกไปจริงๆ จางเผิงเฉิงจะมาช่วยหล่อนงั้นเหรอ?

เขาคงจะสะบัดก้นหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวแน่ๆ!

ไม่ได้! ฉันติดคุกไม่ได้!

โจวฮุ่ยเงยหน้าขึ้นขวับ ชี้ไปที่จางเผิงเฉิงที่ยังคงมึนงงอยู่ข้างเตียง กรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ!

"เป็นเขา! เขาเป็นคนสั่งให้ฉันทำ!"

"หมิงหย่วน คุณต้องเชื่อฉันนะ เป็นเขาต่างหากที่สั่งให้ฉันไปหลอกเอาเงินคุณ! เขาบอกว่าสอบข้าราชการต้องใช้เงินวิ่งเต้นเส้นสาย!"

หล่อนราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายที่ปากเหว ถึงกับปั้นน้ำเป็นตัว สร้าง "หลักฐาน" ที่แม้แต่ตัวเองก็แยกไม่ออกว่าจริงหรือเท็จขึ้นมา!

"ฉัน... ตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์กับเขา โทรศัพท์บ้านฉันมีระบบอัดเสียง! ฉันอัดไว้หมดแล้ว! นี่เป็นความคิดของเขาทั้งหมด!"

"แก... นังสารเลว!"

แสงสว่างสายสุดท้ายในดวงตาของจางเผิงเฉิง ถูกการหักหลังของโจวฮุ่ยดับลงอย่างสมบูรณ์!

เขาจ้องเขม็งไปที่ผู้หญิงคนนี้ เมื่อกี้ยังร่วมรักกันอยู่แท้ๆ ตอนนี้กลับขายเขาจนหมดเปลือก!

ใบหน้าของจางเจี้ยนกั๋ว ดำคล้ำจนแทบจะคั้นหมึกออกมาได้

หลี่จินฮวาก็หุบปากสนิท ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมาอีก

จางโส่วอี้ ชายชราที่ใช้ชีวิตมาเกินครึ่งค่อนชีวิต มองดูหลานชายที่ใจเย็นและปั่นหัวทุกคนไว้ในกำมือตรงหน้า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแปลกหน้า

ถ้าจนป่านนี้ เขายังดูไม่ออกว่า "การจับชู้" ในวันนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นแผนการที่จางหมิงหย่วนวางเอาไว้

งั้นเจ็ดสิบกว่าปีที่เขาเกิดมา ก็คงเสียชาติเกิดจริงๆ

เขาถอนหายใจยาว น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนแรง

"หมิงหย่วน..."

นี่เป็นครั้งแรก ที่เขาเรียกชื่อหลานชายคนนี้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขนาดนี้

"ปู่รู้ ว่าเรื่องนี้พี่ชายแกเป็นคนผิด เป็นเขา... ที่คุมท่อนล่างของตัวเองไม่ได้"

"แต่ยังไงซะ แกกับผู้หญิงคนนี้ก็ยังไม่ได้จดทะเบียนกัน พวกเรา... ถึงยังไงก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ทำไม... ต้องทำเรื่องให้มันบานปลายถึงขั้นนี้ด้วยล่ะ?"

"ครอบครัวเดียวกัน?!"

ยังไม่ทันที่ชายชราจะพูดจบ จางหมิงหย่วนก็ "พรวด" ลุกขึ้นจากเก้าอี้!

ความโกรธที่เขาเพิ่งจะกดเอาไว้ ปะทุขึ้นมาดั่งภูเขาไฟระเบิดในเวลานี้!

จางหมิงหย่วนกำหมัดแน่น ดวงตาสองข้างแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่ปู่แท้ๆ ของตัวเอง!

"ครอบครัวเดียวกัน?! ถึงตอนนี้แล้ว! ปู่ยังจะมาพูดคำว่าครอบครัวเดียวกันกับผมอีก! ปู่ก็ยังคงลำเอียงไม่เปลี่ยน!"

"ใช่! ลุงใหญ่เป็นลูกชายแท้ๆ ของปู่! จางเผิงเฉิงคือหลานรักของปู่! แล้วพ่อผมล่ะ?! พ่อไม่ใช่ลูกของปู่หรือไง! แล้วผมล่ะ?! หลานอย่างผม ในสายตาปู่มันคือตัวอะไร!"

เขาใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าอกตัวเองอย่างแรง น้ำเสียงสั่นเครือ!

"ใจของปู่! ก้นของปู่! ตั้งแต่ผมจำความได้มันก็ไม่เคยตรงเลย! มันเอียงกะเท่เร่มาตลอด!"

"ปู่ชอบเอาหลักการมาอ้างไม่ใช่เหรอ?! ชอบเอาไอ้หลักการจอมปลอมพวกนั้นมากดดันพ่อผม ให้เขารีดไถเงินบ้านเราจนหมดตัว เพื่อเอาไปประเคนให้บ้านจางเผิงเฉิงครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ใช่เหรอ!"

"ได้!"

"งั้นวันนี้ปู่ก็อธิบายหลักการที่ว่านี้ ให้ทุกคนที่นี่ฟังให้ชัดๆ เลยสิ!"

"บอกผมมา! ว่าหลักการ! มันอยู่ข้างไหนกันแน่!"

"เงินทองที่พ่อแม่ผมหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายจากการประหยัดมัธยัสถ์ ทำไมต้องเอาไปเช็ดก้นให้ 'ลูกชายคนโตที่ได้ดิบได้ดี' ให้ 'หลานรักทองคำที่จะได้เป็นข้าราชการ' ของปู่ด้วยล่ะ?!"

"พ่อผมเพื่อความกตัญญูต่อปู่ ตากแดดตากฝน ปั่นจักรยานพังๆ เอาของไปให้ปู่ ปู่เคยทำหน้าดีๆ ใส่พ่อบ้างไหม?!"

"แล้วตอนนี้! หลานรักทองคำของปู่กับคู่หมั้นของผม ไปแอบได้เสียกันบนเตียง ปู่ยังจะมายืนพูดคำว่า 'ครอบครัวเดียวกัน' กับผมอยู่อีกงั้นเหรอ?!"

เสียงของจางหมิงหย่วนดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ ทุบให้ใบหน้าของจางโส่วอี้ซีดเซียวลงทุกขณะ

"ผมจะบอกปู่ให้นะ! จางโส่วอี้!"

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! ผม จางหมิงหย่วน และครอบครัวนี้! ขาดกัน!"