บทที่ 59 นังตัวดีหุบปาก!

คำพูดที่ไร้ความปรานีราวกับคมมีดของจางหมิงหย่วน และประโยคตัดขาดที่น่าตกตะลึงว่า "ขาดกัน" ทำให้จางโส่วอี้สั่นเทาไปทั้งตัวอย่างรุนแรง!

ใบหน้าแก่ชราของเขากลายเป็นสีตับหมูในพริบตา ร่างกายโอนเอนแทบจะหมดสติไปตรงนั้น!

เขายื่นมือที่แห้งเหี่ยวออกมาชี้ไปที่จางหมิงหย่วนอย่างสั่นเทา รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีแผดเสียงตะคอกออกมา

"กำเริบเสิบสาน! กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว!"

"ไอ้น้องรอง! แกดู! แกดูไอ้ลูกชายแสนดีที่แกเลี้ยงมาสิ! พูดจาแบบนี้กับปู่แท้ๆ ของมันได้ยังไง! หนังสือที่เรียนมาสงสัยจะเอาไปให้หมากินหมดแล้วมั้ง!"

"ใช่!"

จางหมิงหย่วนสวนกลับทันควัน แววตาไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงใดๆ มีเพียงความเย้ยหยันอันเย็นชา!

"หนังสือที่ผมเรียนมาน่ะให้หมากินไปหมดแล้วจริงๆ! งั้นผมก็อยากจะถามหน่อย ไอ้ 'หลานรักทองคำ' ของปู่ที่ในท้องมีแต่ความชั่วร้าย ดีแต่ไปแอบได้เสียกับคู่หมั้นของน้องชายตัวเองเนี่ย มันเรียนหนังสืออะไรมาเหรอครับ?!"

เขาชี้ไปที่จางเผิงเฉิงที่ยังคงแกล้งตายอยู่บนพื้น น้ำเสียงยิ่งดังขึ้น!

"หมูหมามันยังรู้จักยางอาย! แต่มันน่ะ เลวทรามต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานซะอีก!"

"แก..."

จางโส่วอี้ถูกคำพูดชุดนี้ตอกกลับจนจุกอก หายใจแทบไม่ทัน เกือบจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น

ในเวลานั้นเอง ผู้ชายที่เงียบมาตลอด เป็นคนที่ซื่อสัตย์และกตัญญูที่สุดในบ้านอย่างจางเจี้ยนหัว ก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ในแววตาของเขาไม่มีความขี้ขลาดและโอนอ่อนผ่อนตามเหมือนวันวานอีกต่อไป เหลือเพียงความผิดหวังดุจเถ้าถ่านหลังถูกทำร้ายจิตใจจนแหลกสลาย

"พ่อ"

เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่าทว่าสงบนิ่งอย่างประหลาด

"จนป่านนี้แล้ว เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว พ่อก็ยังลำเอียง ยังจะมาว่าลูกชายผมเป็นคนผิดอีก"

"พ่อพูดถูก ผมมันไม่มีน้ำยา ผมมันสั่งสอนลูกไม่ดีเอง"

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดยืนเคียงข้างจางหมิงหย่วน

"เพราะฉะนั้น ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เรื่องนี้ผมจะไม่ยุ่งแล้ว"

"หมิงหย่วนบอกให้ทำยังไง ก็ทำตามนั้น"

เขามองใบหน้าแก่ชราที่ตกตะลึงจนถึงขีดสุดของจางโส่วอี้ แล้วเอ่ยคำพูดที่ "อกตัญญู" ที่สุดในชีวิตออกมา

"บุญคุณที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูมายิ่งใหญ่เทียมฟ้า ต่อไปในวันเทศกาลผมก็ยังจะไปเยี่ยมและแสดงความกตัญญูต่อพ่อ"

"แต่ว่า..."

แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงเป็นครั้งแรกต่อหน้าพ่อของตัวเอง!

"ผม และครอบครัวของผม จะไม่มีทางยอมให้พวกพ่อมาปั้นแต่งรังแกตามอำเภอใจเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว!"

คำพูดเหล่านี้ราวกับค้อนเหล็กทุบลงบนหัวใจของจางโส่วอี้!

เขาอ้าปากค้าง มองลูกชายคนรองที่จู่ๆ ก็กลายเป็นคนแปลกหน้าอย่างสิ้นเชิงตรงหน้า ไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้เป็นเวลานาน

สุดท้ายคำพูดทั้งหมดก็กลายมาเป็นเสียงตะคอกที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ดี! ดี! ดี!"

"พวกแกแต่ละคนเก่งกันนักนะ! ปีกกล้าขาแข็งกันแล้วสิ!"

"ก็ถือซะว่าฉัน จางโส่วอี้ ไม่เคยมีลูกอกตัญญูอย่างแกก็แล้วกัน!"

"ได้!"

จางหมิงหย่วนรับคำทันควัน ไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ไกล่เกลี่ย จ้องเขม็งไปที่จางโส่วอี้

"ปู่ วันนี้ปู่พูดคำนี้ออกมาต่อหน้าคนตั้งมากมาย ต่อไปอย่าลืมซะล่ะ"

"แล้วก็อย่ารอให้ถึงเวลาที่ต้องมาพึ่งพาครอบครัวเรา แล้วค่อยทำหน้าหนาๆ มาบอกว่าเป็น 'ครอบครัวเดียวกัน' อีกล่ะ"

"แก—!"

"พอได้แล้ว! ตาเฒ่า! หมิงหย่วน!"

ในที่สุดย่าก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป นางดึงแขนจางโส่วอี้ไว้แล้วมองไปที่จางหมิงหย่วน ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยน้ำตาและคำอ้อนวอน

"หมิงหย่วน... หลานพูด... พูดแบบนี้กับปู่ได้ยังไง? ถึงยังไงเขาก็เป็นผู้ใหญ่ ถ้าเกิด... โมโหจนเป็นอะไรไป..."

เมื่อมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและความเมตตาของย่า ในใจจางหมิงหย่วนก็อดไม่ได้ที่จะอ่อนยวบลง

ไม่ว่าจะยังไง ในบ้านหลังนี้ก็มีย่าเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ลำเอียง และห่วงใยเขาจากใจจริง

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก และเงียบลง

ความตึงเครียดในเวลานี้ถูกทำลายลงในที่สุด

"...ฉันจะไปถอนเงิน"

จางเจี้ยนกั๋วที่เงียบมาตลอดราวกับแก่ลงไปสิบปีในพริบตา ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยการตัดสินใจขั้นสุดท้าย

"เผิงเฉิง! แกมาพยุงฉันหน่อย"

"พ่อ! เงินก้อนนี้เราจะให้เขาไม่ได้นะ!" จางเผิงเฉิงที่กองอยู่บนพื้นพอได้ยินว่าจะต้องจ่ายเงินห้าหมื่นก็ร้อนรนขึ้นมา ดิ้นรนตะโกนลั่น

"จางเจี้ยนกั๋ว! คุณกล้าเหรอ!" หลี่จินฮวาที่อยู่ข้างๆ ก็ลืมความกลัวเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น กรีดร้องขึ้นมาทันที "นั่นมันเงินของบ้านเรานะ! ถ้าคุณกล้าเอาไปให้พวกมันล่ะก็ ลองดูสิ!"

"พวกแกหุบปากให้หมด!"

จางเจี้ยนกั๋วระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่!

เขาหันกลับไปชี้หน้าลูกชายที่ยังคงปากแข็งอยู่บนพื้นแล้วด่าทอ

"แกยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ! ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ลูกไม่เอาไหนอย่างแกที่คุมท่อนล่างตัวเองไม่อยู่! วันนี้ฉันจะต้องมาพลอยขายหน้าไปกับแกด้วยไหม?!"

จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ผู้หญิงที่กำลังอาละวาดแล้วตะคอก

"ส่วนเธอด้วย! ลูกชายทำเรื่องบัดซบขนาดนี้! ก็เพราะแม่แบบเธอตามใจมาตั้งแต่เด็กนั่นแหละ!"

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจไอ้พวกโง่เง่าสองคนนี่อีก ผลักคนอื่นๆ ออกไปแล้วกระแทกประตูเดินจากไป!

"ไทยมุง" ด้านนอกที่ยังไม่สลายตัวไปไหนพอเห็นเขาเดินออกมา ต่างก็ส่งสายตาที่เต็มไปด้วย "ความสงสาร" "ความอยากรู้อยากเห็น" และ "ความสะใจ" มาให้

สายตาเหล่านี้ราวกับมีดแต่ละเล่มที่กรีดแทงลงบนหัวใจของจางเจี้ยนกั๋วอย่างโหดเหี้ยม!

เขาหน้าแดงก่ำ วิ่งหนีลงไปชั้นล่างราวกับคนพ่ายแพ้

สตาร์ทรถ แล้วเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานไปยังทิศทางของธนาคารอย่างบ้าคลั่ง!

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด

จางเผิงเฉิงพิงอยู่ตรงมุมห้อง ใช้ดวงตาที่บวมจนเหลือแค่รอยแยกจ้องเขม็งไปที่จางหมิงหย่วน

ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และความแค้นเคือง

เขาอยากจะถลกหนังลูกพี่ลูกน้องที่ทำลายทุกอย่างของเขาคนนี้ทั้งเป็นซะเดี๋ยวนี้เลย!

จางหมิงหย่วนสังเกตเห็นสายตาของเขา

เขาคีบก้นบุหรี่ที่ใกล้จะไหม้หมดในมือ เล็งไปทางจางเผิงเฉิงแล้วดีดออกไปเบาๆ

"ฟิ้ว—"

ก้นบุหรี่ที่มีประกายไฟลอยเป็นวิถีโค้งอย่างแม่นยำ "แปะ" เข้าที่เบ้าตาที่บาดเจ็บของจางเผิงเฉิงพอดีเป๊ะ!

"อ๊าก!!!"

ความเจ็บปวดแสบร้อนทำให้เขาแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาทันที เอามือกุมตาแล้วกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้น!

จางหมิงหย่วนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ก้มลงมองด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง

"ฉันขอเตือนให้แกเก็บสายตาที่เหมือนคนตายของแกไปซะ"

"ตอนนี้ฉันยังไม่หายโกรธดีหรอกนะ"

"ฉันกลัวว่าถ้าเผลอไป... ฉันจะอดใจไม่ไหวฆ่าแกซะก่อน"

รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทำให้จางเผิงเฉิงที่กำลังกลิ้งอยู่บนพื้นสั่นสะท้านขึ้นมาทันที!

เขาไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงคราง เอามือกุมหัวขดตัวอยู่บนพื้นเหมือนหมาตายตัวหนึ่งจริงๆ

หลี่จินฮวาพอเห็นลูกชายโดนรังแกอีก อ้าปากเตรียมจะโวยวาย

แต่กลับเห็นหัวทองที่อยู่ข้างๆ กำลังหักข้อนิ้วดัง "กร๊อบๆ" ส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมมาให้

นางกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไปในพริบตา

ทั่วทั้งห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

ในเวลานั้นเอง

โจวฮุ่ยที่เอาแต่หดตัวอยู่ในมุมห้องมาตลอด จู่ๆ ก็คลานเข่าเข้ามาพร้อมกับน้ำตานองหน้า

หล่อนดึงขากางเกงของจางหมิงหย่วน เงยหน้าขึ้น ร้องไห้อย่างน่าสงสาร

"หมิงหย่วน... คุณเชื่อฉันนะ... ฉันรักคุณจริงๆ... ทั้งหมดเป็นเพราะเขา... เป็นเพราะจางเผิงเฉิงที่บังคับฉัน..."

หล่อนยังพูดไม่ทันจบ

มือข้างหนึ่งราวกับคีมเหล็กก็บีบเข้าที่ลำคอระหงของหล่อนอย่างแรง!

เป็นจางหมิงหย่วน!

เขามองใบหน้าที่เขาเคยรักสุดหัวใจมากว่ายี่สิบปีตรงหน้า แต่ในแววตากลับเหลือเพียงความรังเกียจอย่างหาที่สุดไม่ได้!

"นังตัวดี"

เส้นเลือดบนแขนของจางหมิงหย่วนปูดโปน กัดฟันเค้นคำพูดออกมาทีละคำ

"อย่าเอาปากเน่าๆ ของเธอมาพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว"

"มันทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียน!"

ความรู้สึกขาดอากาศหายใจราวกับเกลียวคลื่นถาโถมเข้าใส่โจวฮุ่ยในพริบตา!

หล่อนรู้สึกเหมือนปอดกำลังจะระเบิด! โลกตรงหน้าเริ่มพร่ามัว!

ในวินาทีที่หล่อนคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย

มือข้างนั้นก็ปล่อยออกอย่างกะทันหัน

โจวฮุ่ยทรุดฮวบลงกับพื้น กุมคอไอและสำลักอย่างรุนแรง ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีกเลย