บทที่ 60 หมาลอบกัดหมา ขนกระจุยกระจาย!

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา

ประตูห้อง 203 ถูกผลักเปิดออกเบาๆ จากด้านนอก

จางเจี้ยนกั๋วกลับมาแล้ว

ใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกับคนตาย แววตาว่างเปล่า ความดุดันที่แสร้งทำไว้ก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น

จางเจี้ยนกั๋วหิ้วซองเอกสารสีน้ำตาลที่ตุงป่องอยู่ในมือ ราวกับกำลังหิ้วความอัปยศอดสูที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ของตนเองในวันนี้

เขาเดินเข้ามา เอี้ยวตัวปิดประตูดัง "ปัง" ตัดขาดสายตาอยากรู้อยากเห็นจากภายนอก

จางเจี้ยนกั๋วเดินไปที่ข้างเตียงโดยไม่พูดไม่จา แล้วคว่ำซองเอกสารลง

ฟุ่บ—

ธนบัตรใบใหม่เอี่ยมห้าปึก ที่ยังมีแถบกระดาษของธนาคารรัดอยู่ร่วงกราวลงมา

สีแดงบาดตานั้น แผดเผาดวงตาของคนตระกูลจางทุกคนในที่นั้นจนปวดแสบปวดร้อน

จางเจี้ยนกั๋วหยิบกระดาษและปากกาบนโต๊ะของโรงแรมขึ้นมา เริ่มเขียนหนังสือสัญญา

ปลายปากกาขีดเขียนลงบนกระดาษดังสวบสาบ เขาเขียนอย่างรวดเร็ว เพียงหวังให้พิธีกรรมอันน่าอับอายนี้จบลงโดยเร็วที่สุด

เมื่อเขียนเสร็จ เขาก็โยนกระดาษแผ่นนั้นไปตรงหน้าจางหมิงหย่วน น้ำเสียงแห้งผากแหบพร่า

"...พอใจหรือยัง?"

จางหมิงหย่วนหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา กวาดสายตามองแวบหนึ่ง

"วันที่ XXXX จ่ายให้จางเจี้ยนหัวผู้เป็นน้องชาย จำนวนเงินห้าหมื่นหยวนถ้วน บัญชีทั้งหมดก่อนหน้านี้ถือเป็นอันยุติ ผู้จ่าย: จางเจี้ยนกั๋ว"

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบ

ถึงป่านนี้แล้ว ลุงใหญ่คนนี้ก็ยังจะมาเล่นลิ้นลูกไม้ตื้นๆ ทางตัวอักษรแบบนี้อยู่อีก

บัญชีทั้งหมดถือเป็นอันยุติ?

เขียนกำกวมขนาดนี้ วันหน้าแว้งกัดกลับมาบอกว่าเงินห้าหมื่นนี่เขา "แบล็กเมล์กรรโชกทรัพย์" ไป หนังสือสัญญาแผ่นนี้ก็ใช้พิสูจน์อะไรไม่ได้เลย!

"ลุงใหญ่"

จางหมิงหย่วนออกแรงที่นิ้ว ค่อยๆ ฉีกกระดาษแผ่นนั้นออกเป็นสองท่อน

เสียงกระดาษฉีกขาด ดังก้องบาดหูเป็นพิเศษในห้องที่เงียบสงัด

"ดูเหมือนลุงจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ"

"เขียนใหม่"

"ผมบอกให้เขียนยังไง ลุงก็เขียนตามนั้น"

จางเจี้ยนกั๋วกำหมัดแน่น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ ข้อนิ้วขาวซีด

แต่สุดท้าย เขาก็ต้องจำยอมหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้งด้วยความอัปยศ

"บรรทัดแรก เขียนว่า 'ข้อตกลงชำระหนี้และคืนเงิน'"

"บรรทัดที่สอง 'ฝ่าย ก จางเจี้ยนกั๋ว ฝ่าย ข จางเจี้ยนหัว'"

"เนื้อหาข้อแรก: 'จากการเจรจาอย่างเป็นมิตรของทั้งสองฝ่าย ฝ่าย ก (จางเจี้ยนกั๋ว) สมัครใจชำระคืนเงินที่ทยอยยืมจากฝ่าย ข (จางเจี้ยนหัว) ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เป็นเงินจำนวนทั้งสิ้น สี่หมื่นหกพันหยวนถ้วน (￥46,000)'"

ทุกครั้งที่จางหมิงหย่วนเอ่ยปาก สีเลือดบนใบหน้าของจางเจี้ยนกั๋วก็จางหายไปหนึ่งส่วน

"ข้อที่สอง: 'นอกจากนี้ สืบเนื่องจากจางเผิงเฉิง บุตรชายของฝ่าย ก มีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับโจวฮุ่ย เป็นเหตุให้โจวฮุ่ยใช้กลอุบายหลอกลวงเงินจำนวน สี่พันหยวนถ้วน (￥4000) จากติงซูหลาน ภรรยาของฝ่าย ข บัดนี้ ฝ่าย ก (จางเจี้ยนกั๋ว) เป็นผู้ชำระคืนเงินจำนวนดังกล่าวแทน'"

"สุดท้าย 'จำนวนเงินทั้งหมดข้างต้นรวมเป็นเงิน ห้าหมื่นหยวนถ้วน (￥50,000) ได้ชำระครบถ้วนต่อหน้าแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฝ่าย ก และฝ่าย ข จะไม่มีข้อผูกพันทางการเงินใดๆ ต่อกันอีก'"

เมื่อจางเจี้ยนกั๋วเขียนตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ ปากกาในมือก็ร่วงหล่นลงบนโต๊ะดัง "แปะ" เรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น

จางหมิงหย่วนหยิบหนังสือสัญญาแผ่นนั้นขึ้นมา จ่อที่ริมฝีปาก แล้วเป่าหมึกที่ยังไม่แห้งดีเบาๆ

เขาพอใจมาก

จากนั้นเขาก็หันไปมองพ่อที่ยังคงอยู่ในสภาวะเหม่อลอยอยู่ข้างๆ

"พ่อครับ มาเก็บเงินสิ"

จางเจี้ยนหัวเดินเข้าไปเงียบๆ นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยขณะเก็บธนบัตรทั้งห้าปึกใส่กระเป๋า

เงินห้าหมื่นหยวนนี้ หนักอึ้งทีเดียว

ในปี 2003 นี่คือเงินก้อนโตที่มากพอจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของครอบครัวธรรมดาๆ ครอบครัวหนึ่งได้เลย!

หลายปีมานี้ ครอบครัวของจางเจี้ยนกั๋วใช้ข้ออ้างสารพัด หลอกลวงเอาเงินจากพ่อของเขาไป ก็ประมาณสองสามหมื่นหยวน

ครั้งนี้ ถือว่าได้ทบต้นทบดอก ให้พวกเขาเสียทั้งขึ้นทั้งล่อง!

มองดู "ข้อตกลงชำระหนี้" ที่เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรชัดเจน จางหมิงหย่วนก็หัวเราะเยาะในใจ

หายกันงั้นเหรอ?

ไม่หรอก

ฝันร้ายของจางเผิงเฉิง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก

"...แค่นี้แกพอใจแล้วใช่ไหม?"

จางเจี้ยนกั๋วมองดูน้องชายเก็บเงินห้าหมื่นนั่นใส่กระเป๋า น้ำเสียงเจือความสิ้นหวัง

จางหมิงหย่วนพยักหน้า ลุกขึ้นยืน

"พ่อ แม่ เราไปกันเถอะ"

เขาเรียกพ่อแม่กับพวกหัวทอง แล้วหันหลังเดินออกไปทันที

ตลอดกระบวนการ เขาไม่ได้ปรายตามองคนในห้องอีกเลย ราวกับพวกเขาเป็นแค่ขยะที่ถูกทิ้งไว้ตามมุมห้อง

ทว่าเมื่อเดินมาถึงประตู จางหมิงหย่วนก็หยุดชะงักกะทันหัน

เขาค่อยๆ หันกลับมา

สายตามองข้ามทุกคน ไปหยุดอยู่ที่โจวฮุ่ยที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้องอย่างเลื่อนลอย

"โจวฮุ่ย"

จางหมิงหย่วนเอ่ยปาก

"เรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้ จางเผิงเฉิงไม่มีทางรับผิดชอบเธออีกแล้วล่ะ"

"ส่วนฉัน..."

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ในแววตาเหลือเพียงความรังเกียจอย่างที่สุด

"เห็นหน้าเธอแล้วฉันก็สะอิดสะเอียน"

"ถ้าเธอยังพอมีความฉลาดอยู่บ้าง ก็ควรใช้โอกาสนี้ เรียกร้องค่าชดเชยสำหรับชีวิตที่เหลือของตัวเองให้มากหน่อยนะ"

พูดจบ จางหมิงหย่วนก็ไม่รั้งรออีก เดินออกจากห้องไปทันที

เบื้องหลังของเขา

ในห้องที่เงียบงันราวกับน้ำนิ่ง จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังระเบิดขึ้น!

เป็นโจวฮุ่ย!

หล่อนตื่นจากภวังค์ พุ่งตัวเข้าใส่จางเผิงเฉิงที่ยังคงนั่งอึ้งอยู่ริมเตียงด้วยสภาพผมเผ้ากระเซิง!

"จางเผิงเฉิง! แกทำลายฉัน! แกทำลายชีวิตฉันทั้งชีวิต!"

"แกต้องตกลงแต่งงานกับฉันเดี๋ยวนี้!"

"ไม่งั้นก็เอาเงินมาจ่ายค่าชดเชยให้ฉัน!"

"ไม่อย่างนั้น! ฉันจะไปแจ้งความที่โรงพัก! ฉันจะฟ้องว่าแกข่มขืนฉัน!!"

...

ในโถงทางเดิน เสียงโวยวายวุ่นวายที่ทวีความเสื่อมทรามดังแว่วมาจากหลังประตู กลายเป็นเสียงประกอบฉากไปเสียแล้ว

มุมปากของจางหมิงหย่วนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

เอาเลย

กัดกันเข้าไป

ยิ่งกัดกันแรงเท่าไหร่ยิ่งดี

ผลลัพธ์สุดท้ายคงไม่พ้นจางเจี้ยนกั๋วต้องเสียเลือดอีกรอบ จ่ายเงินปิดเรื่องไป

จางเผิงเฉิงที่มุ่งมั่นจะเกาะกิ่งไม้สูงอย่าง "กู่เสี่ยวอวิ๋น" มีหรือจะยอมทิ้งอนาคตอันสดใสของตัวเอง เพื่อดอกไม้ริมทางที่เน่าเฟะและถูกแฉจนหมดเปลือกอย่างโจวฮุ่ย?

ชั้นล่างของโรงแรม

จางหมิงหย่วนควักเงินสามร้อยหยวนออกจากกระเป๋า ยื่นให้หัวทอง

"ลำบากหน่อยนะน้องชาย เอาไปพาลูกน้องไปกินเหล้ากันสักมื้อสิ"

"โอ้โห! ขอบคุณครับพี่หย่วน! ขอบคุณครับ!"

หัวทองรับเงินไปพร้อมกับโค้งคำนับปลกๆ พาลูกน้องสองสามคนวิ่งจากไปพร้อมคำขอบคุณนับครั้งไม่ถ้วน

ภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง เหลือเพียงครอบครัวจางหมิงหย่วนสามคนพ่อแม่ลูก

ทั้งสามเดินกลับบ้านกันอย่างเงียบเชียบ

จางหมิงหย่วนเดินอยู่ข้างหน้าสุดเพียงลำพัง แผ่นหลังของเขาทอดยาวภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น ดูโดดเดี่ยวและเด็ดเดี่ยว

ติงซูหลานมองแผ่นหลังของลูกชาย สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ดึงชายเสื้อสามีด้วยความกังวล

"ตาเฒ่าจาง... คุณว่า ลูกเรา... เขาไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม?"

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ สำหรับผู้หญิงที่ใจดีมาทั้งชีวิตอย่างนางแล้ว มันเป็นแรงกระแทกที่รุนแรงเกินไปจริงๆ

จางเจี้ยนหัวได้ยินดังนั้น ก็พ่นลมหายใจออกทางจมูก สีหน้าซับซ้อน

"คุณยังดูไม่ออกอีกเหรอ?"

เขามองแผ่นหลังที่ตั้งตรงอยู่เบื้องหน้า น้ำเสียงปะปนไปด้วยความทึ่ง ความแปลกใจ และความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด

"ไอ้เด็กนี่ มันคำนวณทุกก้าว ทุกคน ไว้หมดแล้ว!"

"เป็นห่วงเหรอ? คุณควรเป็นห่วงครอบครัวลุงใหญ่ของเขามากกว่านะ!"

"ไอ้ลูกตัวแสบนี่ใจเด็ดจริงๆ! กล้าเอาปู่แท้ๆ ของตัวเองมาอยู่ในแผนการด้วย! ไม่กลัวคนแก่สองคนนั่นจะโมโหจนเป็นอะไรไปเลยหรือไง!"

เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อ จางหมิงหย่วนที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หยุดชะงัก และหันกลับมา

บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มบางๆ เดินเคียงข้างพ่อของเขา

"พ่อครับ"

เสียงของจางหมิงหย่วนดังก้องชัดเจนภายใต้แสงอาทิตย์อัสดงที่เงียบสงบ

"ทุกอย่างที่ผมทำในตอนนี้ ก็เพื่อครอบครัวของเรา"

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ครอบครัวเรา ถึงจะได้มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองอย่างแท้จริง"

คำพูดประโยคนี้ ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบกลางใจของจางเจี้ยนหัว

เขาเงียบไป

จางเจี้ยนหัวมองลูกชายที่อยู่ข้างกาย ซึ่งราวกับเติบโตเป็นผู้ใหญ่และแข็งแกร่งกว่าตัวเขาเองในชั่วข้ามคืน สุดท้ายก็ถอนหายใจยาว

"เฮ้อ... ไอ้ลูกตัวแสบเอ๊ย..."

จางเจี้ยนหัวยื่นมือออกไป วางบนไหล่ของลูกชายอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วโอบกอดแน่นๆ

"พ่อใช้ชีวิตมาสี่สิบกว่าปี สุดท้าย ก็ยังเข้าใจโลกไม่ทะลุปรุโปร่งเท่าไอ้ลูกกระต่ายอย่างแกเลย"

เมื่อมองดูสองพ่อลูกที่โอบไหล่เดินเคียงข้างกันเบื้องหน้า

ติงซูหลานที่เดินตามมาข้างหลัง หางตาก็เปียกชื้น

ในที่สุด บนใบหน้าของนางก็ปรากฏรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง และโล่งอกโล่งใจอย่างที่สุด