บทที่ 61 แนวคิดเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ต

คืนนั้น

จางหมิงหย่วนลงมือเข้าครัวด้วยตัวเอง

ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน มะเขือยาวน้ำแดง หมูเส้นผัดเปรี้ยวหวาน... กับข้าวสไตล์โฮมเมดที่พ่อแม่ชอบกินถูกเขายกออกมาจากครัวทีละจานๆ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบ้านหลังเล็กในพริบตา

เมื่อมองดูอาหารบนโต๊ะที่อุดมสมบูรณ์ ขอบตาของจางเจี้ยนหัวก็ชื้นรื้นขึ้นมาเล็กน้อย

เขาหยิบ "เหล้าซีเฟิ่ง" ที่เก็บสะสมไว้นานในส่วนลึกสุดของตู้และไม่ยอมเอาออกมากินเสียทีออกมารินให้ตัวเองและลูกชายคนละแก้ว

เขายกแก้วเหล้าขึ้น ถอนหายใจด้วยความยินดีกับภรรยาที่อยู่ข้างกาย

"แม่ของลูก ดูสิ"

"ลูกชายเรา... โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ"

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอุ่น

ติงซูหลานคีบกับข้าวใส่ชามลูกชาย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ถามเรื่องที่เธอเป็นห่วงที่สุดออกมา

"หมิงหย่วน... ลูกกับเสี่ยวฮุยก็คบกันมาปีกว่าแล้ว พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น... ลูก... ลูกไม่เสียใจบ้างเลยเหรอ?"

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

เขายกแก้วชนกับพ่อ แล้วดื่มรวดเดียวหมด

น้ำเมาที่ร้อนแรงไหลลื่นลงคอ แผดเผาให้ในใจอบอุ่นไปหมด

"แม่" เขามองแม่ สายตาใสซื่อและเปิดเผย "เรื่องความรักมันฝืนกันไม่ได้ สิ่งที่ไม่ใช่ของเรา เสียไปก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจหรอกครับ"

"ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติดีที่สุด"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของลูกชาย ความกังวลสุดท้ายในใจของติงซูหลานก็คลายลงจนหมดสิ้น

ตราบใดที่ลูกชายทำใจได้ ก็ดีกว่าสิ่งใดทั้งสิ้น

หลังจากดื่มกับพ่ออีกแก้ว จางหมิงหย่วนก็รู้ว่าถึงเวลาเข้าเรื่องแล้ว

เขามองแม่ที่กำลังเขี่ยก้างปลาให้เขา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"แม่ครับ มีเรื่องนึงผมอยากจะปรึกษาแม่หน่อย"

"แม่ต้องไปช่วยเขารับจ้างถักเสื้อไหมพรม ทำพวกตุ๊กตาตัวเล็กๆ ที่ร้านไหมพรมทุกวัน วันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตา เสียสายตาแถมยังปวดกระดูกต้นคอ เดือนนึงก็หาเงินได้ไม่กี่บาท นี่ไม่ใช่วิธีหาเงินระยะยาวหรอกนะครับ"

ติงซูหลานได้ยินก็ยิ้ม บนใบหน้าปรากฏความเมตตาและพึงพอใจแบบฉบับของคนเป็นแม่

"แม่ไม่เป็นไรหรอก ร่างกายยังแข็งแรงดี"

"แม่ก็จะทำไปอีกสักสองสามปี รอให้ลูกหน้าที่การงานมั่นคง แต่งงาน มีหลานอ้วนๆ ให้แม่อุ้ม"

"ถึงตอนนั้นแม่ก็จะไม่ทำอะไรแล้ว จะอยู่บ้านเลี้ยงหลานให้พวกแกทุกวันเลย!"

เมื่อได้ยินแผนการ "ที่มองเห็นไปจนสุดทาง" ของแม่ จางหมิงหย่วนก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาบนอย่างเกินจริง

"พอเถอะครับแม่"

เขาเริ่มนับนิ้วแจกแจงกับแม่

"ตอนผมเด็กๆ แม่บอกว่าจะหาเงินเลี้ยงผม พอผมเข้าโรงเรียน แม่บอกว่าจะส่งผมเรียน พอผมเรียนจบมหาวิทยาลัย แม่บอกว่าจะรอให้งานผมมั่นคง พอผมงานมั่นคง แม่ก็บอกว่าจะรอให้ผมแต่งงาน พอผมแต่งงาน แม่ยังจะช่วยจ่ายเงินให้ครอบครัวผม แล้วสุดท้ายก็จะเลี้ยงลูกให้ผมอีกเหรอ?"

เขามองแม่ด้วยสีหน้าจนใจ

"แม่ ช่วยบอกผมที ว่าชาตินี้แม่จะได้พักผ่อนจริงๆ จังๆ ได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองสักวันนึงตอนไหน?"

"แม่... แม่ก็แค่เป็นคนอยู่เฉยๆ ไม่เป็นนี่นา" ติงซูหลานถูกลูกชายพูดจนรู้สึกเขินนิดหน่อย

"ผมไม่ได้จะให้แม่อยู่เฉยๆ ซะหน่อย"

จางหมิงหย่วนยิ้ม เขาหันไปมองพ่อที่กำลังดื่มเหล้าเงียบๆ

"พ่อ แม่"

"ผมอยากจะ... ทำธุรกิจสักอย่าง ให้พวกพ่อแม่เป็นคนดูแล"

"ธุรกิจ?"

พอได้ยินสองคำนี้ จางเจี้ยนหัวก็เบิกตากว้าง มองลูกชายอย่างระแวดระวังทันที

"ฉันจะบอกอะไรแกให้นะไอ้ลูกตัวแสบ! อย่ามาหวังเงินห้าหมื่นนั่นเด็ดขาด! นั่นเป็นเงินที่ฉันเก็บไว้ให้แกแต่งเมียซื้อบ้านในอนาคต! แกต้องแต่งงานมีครอบครัวให้เรียบร้อยก่อน ค่อยว่ากันเรื่องอื่น!"

มองดูท่าทาง "ปกป้องลูก" ของพ่อแล้ว จางหมิงหย่วนก็ทั้งขำทั้งสงสาร

"พ่อครับ วางใจเถอะ ผมไม่เอาเงินห้าหมื่นนั่นหรอก"

เขาโยนแผนการอันยิ่งใหญ่ที่คำนวณอยู่ในหัวมาเนิ่นนานออกมา

"ผมอยากจะเปิด... ซูเปอร์มาร์เก็ต... ในอำเภอเราครับ"

"...ซูเปอร์มาร์เก็ต?"

จางเจี้ยนหัวและติงซูหลานมองหน้ากัน

สายตาของทั้งสองเต็มไปด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจ

สำหรับพวกเขาที่ใช้ชีวิตอยู่ในอำเภอเล็กๆ ปี 2003 คำนี้มันแปลกหูเกินไปจริงๆ

เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของพ่อแม่ จางหมิงหย่วนก็หัวเราะออกมา

แนวคิด "ซูเปอร์มาร์เก็ต" ถือว่าล้ำหน้าไปหน่อยสำหรับพวกเขาจริงๆ

เขาไม่ได้อธิบายทฤษฎีธุรกิจที่ซับซ้อน แต่เริ่ม "ให้ความรู้" ด้วยวิธีที่เข้าใจง่ายและติดดินที่สุด

"พ่อ แม่ ลองคิดดูสิว่าปกติเวลาเราไปซื้อของ ขั้นตอนมันเป็นยังไง?"

"ซื้อข้าวสารแป้งสาลีก็ต้องไปร้านขายข้าว ซื้อน้ำมันเกลือซีอิ๊วน้ำส้มสายชูก็ต้องไปร้านโชห่วยปากซอย ซื้อหม้อไหกะละมังก็ต้องไปห้างสรรพสินค้าอีกรอบ ซื้อผักสดก็ต้องไปตลาดสดอีก"

"มันทั้งเสียเวลาและเหนื่อยใช่ไหมครับ?"

จางเจี้ยนหัวและติงซูหลานพยักหน้าตามสัญชาตญาณ นี่มันก็คือชีวิตที่พวกเขาใช้มาทั้งชีวิตไม่ใช่เหรอ?

จางหมิงหย่วนพูดต่อ "แล้วถ้าเกิดมีสถานที่แบบนี้ล่ะครับ"

"สถานที่มันกว้างมาก กว้างกว่าห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอเราหลายเท่า"

"ข้างในสะอาดสะอ้าน สว่างไสว ของทุกอย่างวางอยู่บนชั้นวาง อยากได้อะไรก็เข็นรถเข็นไปหยิบเอง ข้าวสารอาหารแห้ง หม้อไหกะละมัง ผ้าเช็ดตัวแปรงสีฟัน ผักสดผลไม้... ทุกอย่างที่พ่อแม่นึกออก ที่นี่มีหมด!"

"แถมของทุกชิ้นก็ติดราคาไว้ชัดเจน ไม่ต้องไปต่อราคากับเถ้าแก่ให้เสียเวลาทีละสิบยี่สิบสตางค์อีก"

"พอเลือกเสร็จ ก็เข็นรถไปจ่ายเงินรวดเดียวที่ประตูทางออกได้เลย"

เขามองพ่อแม่ที่เริ่มตั้งใจฟัง แล้วโยนคำถามสุดท้าย ซึ่งเป็นคำถามที่สำคัญที่สุดออกมา

"พ่อ แม่ ลองบอกผมทีสิ"

"ถ้าอำเภอเรามีร้านแบบนี้เปิด พ่อกับแม่จะอยากไปไหม?"

ติงซูหลานแทบจะโพล่งออกมาทันที "นั่น... นั่นก็ต้องอยากไปอยู่แล้วสิ! มันสะดวกจะตาย!"

ถึงจางเจี้ยนหัวจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาที่เป็นประกายขึ้นมาก็บอกทุกอย่างแล้ว

จางหมิงหย่วนยิ้ม

"นี่แหละครับที่เรียกว่า ซูเปอร์มาร์เก็ต ความหมายตรงตัวก็คือ ตลาดแบบซูเปอร์"

"แล้ววิธีหาเงินของมันก็ยิ่งง่ายกว่าเดิม" เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "แค่สี่คำ—"

"กำไรน้อย ขายเยอะ!"

"เราไม่ไปเอากำไรเกินควรชิ้นละหนึ่งหรือสองหยวนหรอก เราเอากำไรแค่ชิ้นละสิบหรือยี่สิบสตางค์ก็พอ แต่ถ้าคนมาซื้อของร้านเราเยอะ วันนึงขายได้เป็นพันเป็นหมื่นชิ้น กำไรมันจะน่ากลัวขนาดไหนล่ะครับ?"

"นี่มัน..."

จางเจี้ยนหัวและติงซูหลานถูกภาพร่างที่ลูกชายวาดให้ฟังนี้ ทำให้ตกตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง

ในอำเภอเล็กๆ ทางตอนเหนือที่ห่างไกลความเจริญปี 2003

แนวคิด "ซูเปอร์มาร์เก็ต" ยังไม่แพร่หลาย

ความเข้าใจคำว่า "ช้อปปิ้ง" ของชาวบ้านส่วนใหญ่ยังคงหยุดอยู่ที่รูปแบบดั้งเดิมของการซื้อขายผ่านเคาน์เตอร์

มีเพียงวัยรุ่นไม่กี่คนอย่างจางหมิงหย่วนที่เคยไปเมืองเอกหรือเมืองใหญ่แถบชายฝั่งทะเลเท่านั้น ที่เคยเห็นห้างสรรพสินค้าแบบบริการตัวเองขนาดใหญ่ที่ทำให้ละลานตาแบบนั้นด้วยตาตัวเอง

หลังจากผ่านความตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

สมองของ "อดีตนักบัญชี" ผู้คิดคำนวณอย่างรอบคอบของแม่ติงซูหลานก็เริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว

เธอขมวดคิ้ว และตั้งคำถามแรกที่เป็นจริงที่สุดออกมา

"ลูก... ซูเปอร์มาร์เก็ต... ที่ลูกว่ามา ฟังดูมันก็ดีอยู่หรอก"

"แต่ว่า..."

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

"ลูกบอกว่าที่กว้าง ก็แปลว่าค่าเช่าแพง"

"ลูกบอกว่าของเยอะ ก็แปลว่าต้องใช้เงินก้อนโตในการซื้อของมาสต็อก"

"ที่กว้างขนาดนี้ พึ่งแค่เราสองคนทำไม่ไหวแน่ๆ แล้วพวกพนักงานแคชเชียร์ พนักงานจัดของ พนักงานทำความสะอาด... ก็ต้องจ้างคนใช่ไหม? เงินเดือนคนตั้งเยอะก็เป็นรายจ่ายก้อนไม่เล็กเลยนะ"

เธอมองจางหมิงหย่วน ชี้ให้เห็นถึงปัญหาที่ร้ายแรงที่สุดเบื้องหลังแผนการอันยิ่งใหญ่นี้อย่างตรงจุด

"คำนวณดูแล้ว... นี่มันต้องใช้ทุนเท่าไหร่กันล่ะ?"

จางหมิงหย่วนยิ้ม

เขาไม่แปลกใจเลยสักนิดที่แม่ตั้งคำถามเหล่านี้

แม่ของเขาก่อนจะแต่งงานกับพ่อ เคยเป็นนักบัญชีตัวจริงของโรงงานทอผ้าในอำเภอ แม้ว่าโรงงานจะล้มละลายไปนานและไม่ได้ทำงานตรงสายแล้ว แต่ความไวต่อตัวเลขและจิตสำนึกเรื่องต้นทุนยังคงฝังอยู่ในสายเลือด

ความเฉียบแหลมนี้แหละ คือสิ่งที่การทำธุรกิจต้องการมากที่สุด